δυσλεπέος καρύοιο, τὸ Καστανὶς ἔτρεφεν αἶα.ῥεῖα δὲ νάρθηκος νεάτην ἐξαίνυσο νηδὺν,ὅς τε Προμηθείοιο κλοπὴν ἀνεδέξατο φώρης·σὺν δὲ καὶ ἑρπύλλοιο φιλοζώοιο πέτηλα,εὐφίμου τ’ ἀπὸ καρπὸν ἅλις καταβάλλεο μύρτου·ἢ καί που σιδόεντος ἀποβρέξαιο κάλυμμακαρπείου, μιγάδην δὲ βαλὼν ἐμπίσεο μήλοις,ὄφρ’ ἂν ἔπι στῦφόν τι ποτῷ, νοῦσον δὲ κεδάσσεις.Ἰξιόεν δέ σε μή τι δόλῳ παρὰ χείλεσι πῶμαοὐλόμενον λήσειεν, ὅ τ’ ὠκιμοειδὲς ὄδωδε.τοῦ μὲν ὑπὸ γλώσσης νέατος τρηχύνεται ὁλκὸςνέρθεν ἐπιφλεγέθων, τὸ δέ οἱ ἀμπάζεται ἦτορ·λυσσηθεὶς γλῶσσαν δὲ καταπρίει κυνοδόντι,δὴ γὰρ ὅτ’ ἔμπληκτος φρένα δάμναται· ἀμφὶ δὲ δοιοὺςεἰκῇ ἐπιφράσσουσα πόρους τυφλώσατο νηδὺςὑγρῶν τε βρωτῶν τε, καταπνίγουσα δὲ πνεῦμαἐντὸς ὑποβρομέει, ὀλίγῳ δ’ ἐνελίσσεται ὄγμῳπολλάκι δὴ βροντῇσιν ἀνομβρήεντος ὀλύμπουεἰδόμενον, τοτὲ δ’ αὐτε κακοῖς ῥόχθοισι θαλάσσης,οἵοις πετραίῃσιν ὑποβρέμεται σπιλάδεσσι.τῷ καὶ στρευγομένῳ περ ἀνήλυθεν ἐκ καμάτοιοπνεῦμα μόλις, πόσιες δὲ παραυτίκα λύματ’ ἔχευανφαρμακόεις ὠοῖσιν ἀλίγκια, τοῖά τε βοσκὰςὀρταλὶς αἰχμητῇσιν ὑπευνασθεῖσα νεοσσοῖςἄλλοτε μὲν πληγῇσι νέον θρομβήια γαστρὸςἔκβαλεν ἐν μήνιγξιν ἀνόστεα, πολλάκι νούσῳδαμναμένη δύσποτμον ὑπὲκ γόνον ἔκχεε γαίῃ.Τῷ μέν τ’ εὐβραχέος ἀψινθίου ἄλγος ἐρύξειἐνστῦφον πόμα κεῖνο νεοθλίπτῳ ὑπὸ γλεύκει·καί ποτε ῥητίνην τερμινθίδα, πολλάκι πεύκης,