ξηρὰ δ’ ἀναπτύει, νεόθεν δ’ ἐκρήγνυται οὖλα’πολλάκι δ’ ἐς κραδίην πτοίην βάλε, πᾶν δὲ νόημαἔμπληκτον μεμόρηκε κακῇ ἐσφαλμένον ἄτῃ,αὐτὰρ ὃ μηκάζει μανίης ὕπο μυρία φλύζων,δηθάκι δ’ ἀχθόμενος βοάᾳ, ἅ τις ἐμπελάδην φὼςἀμφιβρότην κώδειαν ἀπὸ ξιφέεσσιν ἀμηθεὶς,ἢ ἅτε κερνοφόρος ζάκορος βωμίστρια Ῥείηςεἰνάδι λαοφόροισιν ἐνιχρίμπτουσα κελεύθοιςμακρὸν ἐπεμβοάᾳ γλώσσῃ θρόον, οἱ δὲ τρέουσινἸδαίης ῥιγηλὸν ὅτ’ εἰσαῖωσιν ὑλαγμόν·ὣς ὃ νόου λύσσῃ ἐσφαλμένα βρυχανάαταιὠρυδὸν, λοξαῖς δὲ κόραις ταυρώδεα λεύσσωνθήγει λευκὸν ὀδόντα, παραφρίζει δὲ χαλινοῖς.Τὸν μὲν καὶ δεσμοῖσι πολυπλέκτοισι πιάξαςνέκταρι θωρήξαιο, καὶ οὐ χατέοντα κορέσκωνἦκα βιησάμενος· διὰ δὲ στόμα βρῦκον ὀχλίζοις.ὄφρ’ ἂν ὑπεξερύγῃσι δαμαζόμενος χερὶ λώβην.ἠὲ σὺ βοσκαδίης χηνὸς νέον ὀρταλιχῆαὕδασιν ἐντήξαιο πυρὸς μεμορημένον αὐγαῖς·καί τε σὺ μηλείης ῥηχώδεος ἄγρια κάρφηοὔρεσιν ἐνθρέφθεντα πόροις ἀπὸ σίνεα κόψας,ἢ ἔτι καὶ κλήροισιν ἐπήβολα, τοῖά περ ὧραιεἰαριναὶ φορέουσιν ἐνεψιήματα κούραις,ἄλλοτε δὲ στρούθεια, τοτὲ βλοσυροῖο Κύδωνοςκεῖνο φυτὸν Κρήτηθεν, ὃ δή ῥ’ ἐκόμισσαν ἄναυροι· 235πολλάκι δὴ σφύρῃσιν ἅλις ἐναολλέα κόψαςὕδασιν ἐμβρέξαιο, νέην δ’ ὀσμήρεα γληχὼσπέρμασι μηλείοισι βάλοις ἐνομήρεα φύρων.καί τε σύ γ’ ἢ ῥοδέης θυόεν μαλλοῖσιν ἀφύσσωνπαῦρα λίπος στάξειας ἀνοιγομένος στομάτεσσιν,