ῥυσαλέην ἑδανοῖο καὶ ἐκ ψιθίης ἑλίνοιοκείροντες θλίβωσιν, ὅτε ῥοιζηδὰ μέλισσαι,πεμφρηδὼν, σφῆκές τε καὶ ἐκ βέμβικες ὄρειαιγλεῦκος ἅλις δαίνυνται ἐπὶ ῥαγέεσσι πεσοῦσαι,πιοτέρην ὅτε βότρυν ἐσίνατο κηκὰς ἀλώπηξ.Καί τε σὺ κωνείου βλαβόεν τεκμαίρεο πῶμα·κεῖνο ποτὸν δὴ γάρ τε καρήατι φοινὸν ἰάπτεινύκτα φέρον σκοτόεσσαν· ἐδίνησεν δὲ καὶ ὄσσε,ἴχνεσι δὲ σφαλεροί τε καὶ ἐμπλάζοντες ἀγυιαῖςχερσὶν ἐφερπύζουσι· κακὸς δ’ ὑπὸ νείατα πνιχμὸς 190ἴσθμια καὶ φάρυγος στεινὴν ἐμφράσσεται οἶμον·ἄκρα δέ τοι ψύχει, περὶ δὲ φλέβες ἔνδοθι γυίωνῥωμαλέαι στέλλονται· ὃ δ’ ἠέρα παῦρον ἀτύζειοἷα κατηβολέων, ψυχὴ δ’ Ἀιδωνέα λεύσσει.Τὸν μέν τ’ ἢ λίπεος κορέοις ἢ ἀμισγέος οἴνης,ὄφρα κεν ἐξερύγῃσι κακὴν καὶ ἐπώδυνον ἄτην·ἠὲ σύ γε κλυστῆρος ἐνεὶς ὁπλίζεο τεῦχος.πολλάκι δ’ ἢ οἴνης ἀμιγῆ πόσιν, ἢ ἀπὸ δάφνης,Τεμπίδος ἢ δαυχνοῖο φέροις ἐκ καύλεα κόψας, ἢ πρώτη Φοίβοιο κατέστεφε Δελφίδα χαίτην,ἢ πέπερι κνίδης τε μίγα σπερμεῖα λεήναςνείμειας, τοτὲ νέκταρ ὀπῷ ἐμπευκέι χράνας·δήποτε δ’ ἰρινέου θυέος μετρηδὸν ὀρέξαιςσίλφιά τ’ ἐνθρυφθέντα μετ’ ἀργήεντος ἐλαίου·ἐν δὲ μελιζώρου γλυκέος πόσιν, ἐν δὲ γάλακτοςἀφριόεν νέμε τεῦχος ὑπὲρ πυρὸς ἠρέμα θάλψας.Καί κεν λοιγήεντι παρασχεδὸν ἄχθος ἀμύνοιςτοξικῷ εὖτ’ ἀχέεσσι βαρύνηται ποτῷ ἀνήρ.Τοῦ καὶ ἔνερθε γλῶσσα παχύνεται, ἀμφὶ δὲ χείληοἰδαλέα βρίθοντα περὶ στομάτεσσι βαρύνει·