Τοῦ μὲν, ὅτ’ ἐμβρύξῃσιν, ἀεικέλιον περὶ νύχμα,ἥλῳ ἐειδόμενον τυλόεν πέλει· αἱ δὲ πελιδναὶφλύκταιναι πέμφιξιν ἐειδόμεναι ὑετοῖοδάχμα πέρι πλάζονται, ἀμυδρήεσσαι ἐς ὠπήν.Ἤτοι ἀφαυρότερον τελέει πόνον, ἐννέα δ’ αὐγὰςἠελίου μογέων ἐπιόσσεται, οἷσι κεράστηςοὐλόμενος κακοεργὸν ἐνιχραύσῃ κυνόδοντα.Διπλῷ δ’ ἐν βουβῶνι καὶ ἰγνύσιν ἀσκελὲς αὔτωςμόχθος ἐνιτρέφεται, πελιὸς δέ οἱ ἐμφέρεται χρώς·τῶν δέ τε καμνόντων ὀλίγος περὶ ἄψεα θυμὸςλείπεται ἐκ καμάτοιο· μόλις γε μὲν ἔκφυγον αἶσαν.Σῆμα δέ τοι δάκεος αἱμορρόου αὖτις ἐνίσπω,ὅς τε κατ’ ἀμβαθμοὺς πετρώδεας αἰὲν ἰαύει,τρηχὺν ὑπάρπεζον θαλάμην ὀλιγήρεα τεύχων·ἔνθ’ εἰλυθμὸν ἔχεσκεν, ἐπεί τ’ ἐκορέσσατο φορβῆς.Μήκει μὲν ποδὸς ἴχνος ἰσάζεται, αὐτὰρ ἐπ’ εὖροςτέτρυται μύουρος ἀπὸ φλογέοιο καρήνου,ἄλλοτε μὲν χροιῇ ψολόεις, ὁτὲ δ’ ἔμπαλιν αἰθός.Δειρὴν δ’ ἐσφήκωται ἅλις, πεδανὴ δέ οἱ οὐρὴζαχρειὲς θλιφθεῖσα παρομφάλιος τετάνυσται.Τοῦ μὲν ὑπὸ νιφόεντα κεράστα δοιὰ μετώπῳἔγκειται πάρνοψι φάη λογάδας τι προσεικῆ·σμερδαλέον δ’ ἐπί οἱ λαμυρὸν πέφρικε κάρηνον.Δοχμὰ δ’ ἐπισκάζων ὀλίγον δέμας οἷα κεράστηςμέσσου ὅγ’ ἐκ νώτου βαιὸν πλόον αἰὲν ὀκέλλει,γαίῃ ἐπιθλίβων νηδὺν, φολίσιν δὲ καὶ οἴμῳπαῦρον ὑποψοφέων καλάμης χύσιν οἷα διέρπει.Νύχματι δ’ ἀρχομένῳ μὲν ἐπιτρέχει ἄχροον οἶδοςκυάνεον· κραδίῃ δὲ κακὸν περιτέτροφεν ἄλγος·γαστὴρ δ’ ὑδατόεσσα διέσσυτο, νυκτὶ δὲ πρώτῃ