οἷα πυρικμήτοιο χροὸς πλαδόωσιν ὕπερθεν.Σηπεδόνες δέ οἱ ἀμφὶς ἐπίδρομοι, αἱ μὲν ἄτερθεν,αἱ δὲ κατὰ πληγὴν ἰοειδέα λοιγὸν ἔασι.Πᾶν δ’ ἐπί οἱ δριμεῖα δέμας καταβόσκεται ἄτηὀξέα πυρπολέουσα· κατ’ ἀσφάραγον δέ τε λυγμοὶκίονά τε ξυνιόντες ἐπασσύτεροι κλονέουσιν.Ἀμφὶ καὶ εἰλίγγοις δέμας ἄχθεται· αἶψα δὲ γυίοιςἀδρανίη βαρύθουσα καὶ ἰξύι μέρμερος ἵζει·ἐν δὲ κάρῃ σκοτόεν βάρος ἵσταται· αὐτὰρ ὃ κάμνωνἄλλοτε μὲν δίψῃ φάρυγα ξηραίνεται αὔῃπολλάκι δ’ ἐξ ὀνύχων ἴσχει κρύος, ἀμφὶ δὲ γυίοιςχειμερίη ζαλόωσα πέριξ βέβριθε χάλαζα.Πολλάκι δὴ χολόεντας ἀπήρυγε νηδύος ὄγκουςὠχραίνων δέμας ἀμφίς· ὁ δὲ νοτέων περὶ γυίοιςψυχρότερος νιφετοῖο βολῆς περιχεύεται ἱδρώς.Χροιὴν δ’ ἄλλοτε μὲν μολίβου ζοφοειδέος ἴσχει,ἄλλοτε δ’ ἠερόεσσα, τότ’ ἄνθεσιν εἴσατο χαλκοῦ.Εὖ δ’ ἂν καὶ δολόεντα μάθοις ἐπιόντα κεράστηνἠύτ’ ἔχιν· τῷ γάρ τε δομὴν ἰνδάλλεται ἴσην.Ἤτοι ὁ μὲν κόλος ἐστίν, ὁ δ’ αὖ κεράεσσι πεποιθὼς,ἄλλοτε μὲν πισύρεσσιν, ὅτ’ ἐν δοιοῖσι κεράστης,χροιῇ δ’ ἐν ψαφαρῇ λεπρύνεται, ἐν δ’ ἀμάθοισινἢ καὶ ἀματροχιῇσι κατὰ στίβον ἐνδυκὲς αὔει.Τῶν ἤτοι σπείρῃσιν ὃ μὲν θοὸς ἀντία θύνειἀτραπὸν ἰθεῖαν δολιχῷ μηρύγματι γαστρός·αὐτὰρ ὅγε σκαιὸς μεσάτῳ ἐπαλίνδεται ὁλκῷ,οἶμον ὁδοιπλανέων σκολιὴν τετρηχότι νώτῳ,τράμπιδος ὁλκαίης ἀκάτῳ ἴσος, ἥ τε δι’ ἅλμηςπλευρὸν ὅλον βάπτουσα κακοσταθέοντος ἀήτεωεἰς ἄνεμον βεβίηται ἀπόκρουστος λιβὸς οὔρῳ.