Εὐρώπη τ’ Ἀσίη τε· τὰ δ’ οὐκ ἐπιείκελα δήεις. Ἤτοι ἀν’ Εὐρώπην μὲν ὀλίζονα, καί θ’ ὑπὲρ ἄκρους ῥώθωνας κεραοί τε καὶ ἀργίλιπες τελέθουσιν, αἳ μὲν ὑπὸ Σκείρωνος ὄρη Παμβώνιά τ’ αἴπη, Ῥυπαῖον, Κόρακός τε πάγον, πολιόν τ’ Ἀσέληνον· Ἀσὶς δ’ ὀργυιόεντα καὶ ἐς πλέον ἑρπετὰ βόσκει, οἷα περὶ τρηχὺν Βουκάρτερον, ἢ καὶ ἐρυμνὸς Αἰσαγέης πρηὼν καὶ Κέρκαφος ἐντὸς ἐέργει. Τῶν ἤτοι βρεχμοὶ μὲν ἐπὶ πλάτος, ἡδ’ ὑπὲρ ἄκρον ὁλκαῖον σπείρης κολοβὴν ἐπελίσσεται οὐρὴν, ἀργαλέαις φρίσσουσαν ἐπηετανὸν φολίδεσσι· νωθεῖ δ’ ἔνθα καὶ ἔνθα διὰ δρυμὰ νίσσεται ὁλκῷ. Πᾶς δέ τοι ὀξυκάρηνος ἰδεῖν ἔχις, ἄλλοτε μῆκος μάσσων, ἄλλοτε παῦρος· ἀκιδνότερος δὲ κατ’ εὖρος νηδύος, ἡ δὲ μύουρος ὑφ’ ἀλκαίη τετάνυσται, ἴσως μὲν πεδανὴ δολιχοῦ ὑπὸ πείρασιν ὁλκοῦ, ἴσως δ’ ἐκ φολίδων τετρυμένη· αὐτὰρ ἐνωπῆς γλήνεα φοινίσσει τεθοωμένος, ὀξὺ δὲ δικρῇ γλώσσῃ λιχμάζων νέατον σκωλύπτεται οὐρήν. Κωκυτὸν δ’ ἐχιαῖον ἐπικλείουσιν ὁδῖται. Τοῦ μὲν ὑπὲρ κυνόδοντε δύω χροῒ τεκμαίρονται ἰὸν ἐρευγόμενοι· πλέονες δέ τοι αἰὲν ἐχίδνης. Οὔλῳ γὰρ στομίῳ ἐμφύεται, ἀμφὶ δὲ σαρκὶ ῥεῖά κεν εὐρυνθέντας ἐπιφράσσαιο χαλινούς. Τῆς καὶ ἀπὸ πληγῆς φέρεται λίπει εἴκελος ἰχώρ, ἄλλοτε δ’ αἱματόεις, τοτὲ δ’ ἄχροος· ἡ δ’ ἐπί οἱ σὰρξ πολλάκι μὲν χλοάουσα βαρεῖ ἀναδέδρομεν οἴδει, ἄλλοτε φοινίσσουσα, τότ’ εἴδεται ἄντα πελιδνή· ἄλλοτε δ’ ὑδατόεν κυέει βάρος· αἱ δὲ χαμηλαὶ πομφόλυγες ὡς εἴ τε περὶ φλύκταιναι ἀραιαὶ