Ἀλλ’ ἤτοι θέρεος βλαβερὸν δάκος ἐξαλέασθαιΠληιάδων φάσιας δεδοκημένον, αἵ θ’ ὑπὸ ταύρουἀλκαίην ψαίρουσαι ὀλίζωνες φορέονται·ἢ ὅτε σὺν τέκνοισι θερειομένοισιν ἀβοσκὴςφωλειοῦ λοχάδην ὑπὸ γωλεὰ διψὰς ἰαύῃ·ἢ ὅτε λίπτῃσιν μεθ’ ἑὸν νομὸν, ἢ ἐπὶ κοῖτονἐκ νομοῦ ὑπνώουσα κίῃ κεκορημένη ὕλης.Μὴ σύ γ’ ἐνὶ τριόδοισι τύχοις, ὅτε δάχμα πεφυζὼςπερκνὸς ἔχις θυίῃσι τυπῇ ψολόεντος ἐχίδνης·ἡνίκα θορνυμένου ἔχιος θαλερῷ κυνόδοντιθουρὰς ἀμὺξ ἐμφῦσα κάρην ἀπέκοψεν ὁμεύνου,οἱ δὲ πατρὸς λώβην μετεκίαθον αὐτίκα τυτθοὶγεινόμενοι ἐχιῆες, ἐπεὶ διὰ μητρὸς ἀραιὴνγαστέρ’ ἀναβρώσαντες ἀμήτορες ἐξεγένοντο·οἴη γὰρ βαρύθει ὑπὸ κύματος, οἱ δὲ καθ’ ὕληνὠοτόκοι ὄφιες λεπυρὴν θάλπουσι γενέθλην·μήδ’ ὅτε ῥικνῆεν φολίδων περὶ γῆρας ἀμέρσαςἂψ ἀναφοιτήσῃ νεαρῇ κεχαρημένος ἥβῃ·ἢ ὁπότε σκαρθμοὺς ἐλάφων ὀχεῇσιν ἀλύξαςἀνδρὸς ἐνισκίμψῃ χολόων γυιοφθόρον ἰόν·ἔξοχα γὰρ δολιχοῖσι κινωπησταῖς κοτέουσινεβροτόκοι καὶ ζόρκες· ἀνιχνεύουσι δὲ πάντητρόχμαλά θ’ αἱμασιάς τε καὶ ἰλυοὺς ἐρέθοντες,σμερδαλέῃ μυκτῆρος ἐπισπέρχοντες ἀυτμῇ.Ναὶ μὴν καὶ νιφόεσσα φέρει δυσπαίπαλος Ὄθρυςφοινὰ δάκη, κοίλη τε φάραγξ καὶ τρηχέες ἀγμοὶ,καὶ λέπας ὑλῆεν· τόθι δίψιος ἐμβατέει σήψ.Χροιὴν δ’ ἀλλόφατόν τε καὶ οὐ μίαν οἰαδὸν ἴσχει,αἰὲν ἐειδόμενος χώρῳ, ἵνα χηραμὰ τεύξῃ.Τῶν οἱ μὲν λιθάδας τε καὶ ἕρμακας ἐνναίοντες