ἐμπνεύσας ὤρινε· μέμυκε δὲ γαῖα καὶ ὕλη·πολλὰς δὲ δρῦς ὑψικόμους ἐλάτας τε παχείαςοὔρεος ἐν βήσσῃς πιλνᾷ χθονὶ πουλυβοτείρῃἐμπίπτων, καὶ πᾶσα βοᾷ τότε νήριτος ὕλη.θῆρες δὲ φρίσσουσʼ, οὐρὰς δʼ ὑπὸ μέζεʼ ἔθεντο,τῶν καὶ λάχνῃ δέρμα κατάσκιον· ἀλλά νυ καὶ τῶνψυχρὸς ἐὼν διάησι δασυστέρνων περ ἐόντων.καί τε διὰ ῥινοῦ βοὸς ἔρχεται, οὐδέ μιν ἴσχει·καί τε διʼ αἶγα ἄησι τανύτριχα· πώεα δʼ οὔ τι,οὕνεκʼ ἐπηεταναὶ τρίχες αὐτῶν, οὐ διάησινἲς ἀνέμου Βορέου· τροχαλὸν δὲ γέροντα τίθησιν.καὶ διὰ παρθενικῆς ἁπαλόχροος οὐ διάησιν,ἥτε δόμων ἔντοσθε φίλῃ παρὰ μητέρι μίμνειοὔ πω ἔργα ἰδυῖα πολυχρύσου Ἀφροδίτης·εὖ τε λοεσσαμένη τέρενα χρόα καὶ λίπʼ ἐλαίῳχρισαμένη μυχίη καταλέξεται ἔνδοθι οἴκουἤματι χειμερίῳ, ὅτʼ ἀνόστεος ὃν πόδα τένδειἔν τʼ ἀπύρῳ οἴκῳ καὶ ἤθεσι λευγαλέοισιν.οὐδέ οἱ ἠέλιος δείκνυ νομὸν ὁρμηθῆναι·ἀλλʼ ἐπὶ κυανέων ἀνδρῶν δῆμόν τε πόλιν τεστρωφᾶται, βράδιον δὲ Πανελλήνεσσι φαείνει.καὶ τότε δὴ κεραοὶ καὶ νήκεροι ὑληκοῖταιλυγρὸν μυλιόωντες ἀνὰ δρία βησσήενταφεύγουσιν· καὶ πᾶσιν ἐνὶ φρεσὶ τοῦτο μέμηλεν,ὡς σκέπα μαιόμενοι πυκινοὺς κευθμῶνας ἔχωσικαὶ γλάφυ πετρῆεν· τότε δὴ τρίποδι βροτῷ ἶσοι,οὗ τʼ ἐπὶ νῶτα ἔαγε, κάρη δʼ εἰς οὖδας ὁρᾶται,τῷ ἴκελοι φοιτῶσιν, ἀλευόμενοι νίφα λευκήν.καὶ τότε ἕσσασθαι ἔρυμα χροός, ὥς σε κελεύω,χλαῖνάν τε μαλακὴν καὶ τερμιόεντα χιτῶνα·