ἐν θυμῷ βάλληται, ὃ δʼ αὖτʼ ἀχρήιος ἀνήρ.ἀλλὰ σύ γʼ ἡμετέρης μεμνημένος αἰὲν ἐφετμῆςἐργάζευ, Πέρση, δῖον γένος, ὄφρα σε λιμὸςἐχθαίρῃ, φιλέῃ δέ σʼ ἐυστέφανος Δημήτηραἰδοίη, βιότου δὲ τεὴν πιμπλῇσι καλιήν·λιμὸς γάρ τοι πάμπαν ἀεργῷ σύμφορος ἀνδρί.τῷ δὲ θεοὶ νεμεσῶσι καὶ ἀνέρες, ὅς κεν ἀεργὸςζώῃ, κηφήνεσσι κοθούροις εἴκελος ὀργήν,οἵ τε μελισσάων κάματον τρύχουσιν ἀεργοὶἔσθοντες· σοὶ δʼ ἔργα φίλʼ ἔστω μέτρια κοσμεῖν,ὥς κέ τοι ὡραίου βιότου πλήθωσι καλιαί.ἐξ ἔργων δʼ ἄνδρες πολύμηλοί τʼ ἀφνειοί τε·καὶ ἐργαζόμενοι πολὺ φίλτεροι ἀθανάτοισιν.ἔργον δʼ οὐδὲν ὄνειδος, ἀεργίη δέ τʼ ὄνειδος.εἰ δέ κε ἐργάζῃ, τάχα σε ζηλώσει ἀεργὸςπλουτεῦντα· πλούτῳ δʼ ἀρετὴ καὶ κῦδος ὀπηδεῖ.δαίμονι δʼ οἷος ἔησθα, τὸ ἐργάζεσθαι ἄμεινον,εἴ κεν ἀπʼ ἀλλοτρίων κτεάνων ἀεσίφρονα θυμὸνεἰς ἔργον τρέψας μελετᾷς βίου, ὥς σε κελεύω.αἰδὼς δʼ οὐκ ἀγαθὴ κεχρημένον ἄνδρα κομίζει,αἰδώς, ἥ τʼ ἄνδρας μέγα σίνεται ἠδʼ ὀνίνησιν.αἰδώς τοι πρὸς ἀνολβίῃ, θάρσος δὲ πρὸς ὄλβῳ.χρήματα δʼ οὐχ ἁρπακτά, θεόσδοτα πολλὸν ἀμείνω.εἰ γάρ τις καὶ χερσὶ βίῃ μέγαν ὄλβον ἕληται,ἢ ὅ γʼ ἀπὸ γλώσσης ληίσσεται, οἷά τε πολλὰγίγνεται, εὖτʼ ἂν δὴ κέρδος νόον ἐξαπατήσῃἀνθρώπων, αἰδῶ δέ τʼ ἀναιδείη κατοπάζῃ·ῥεῖα δέ μιν μαυροῦσι θεοί, μινύθουσι δὲ οἶκονἀνέρι τῷ, παῦρον δέ τʼ ἐπὶ χρόνον ὄλβος ὀπηδεῖ.ἶσον δʼ ὅς θʼ ἱκέτην ὅς τε ξεῖνον κακὸν ἔρξῃ,