πάντα ἰδὼν Διὸς ὀφθαλμὸς καὶ πάντα νοήσαςκαί νυ τάδʼ, αἴ κʼ ἐθέλῃσʼ, ἐπιδέρκεται, οὐδέ ἑ λήθει,οἵην δὴ καὶ τήνδε δίκην πόλις ἐντὸς ἐέργει.νῦν δὴ ἐγὼ μήτʼ αὐτὸς ἐν ἀνθρώποισι δίκαιοςεἴην μήτʼ ἐμὸς υἱός· ἐπεὶ κακὸν ἄνδρα δίκαιονἔμμεναι, εἰ μείζω γε δίκην ἀδικώτερος ἕξει·ἀλλὰ τά γʼ οὔ πω ἔολπα τελεῖν Δία μητιόεντα.ὦ Πέρση, σὺ δὲ ταῦτα μετὰ φρεσὶ βάλλεο σῇσι,καὶ νυ δίκης ἐπάκουε, βίης δʼ ἐπιλήθεο πάμπαν.τόνδε γὰρ ἀνθρώποισι νόμον διέταξε Κρονίωνἰχθύσι μὲν καὶ θηρσὶ καὶ οἰωνοῖς πετεηνοῖςἐσθέμεν ἀλλήλους, ἐπεὶ οὐ δίκη ἐστὶ μετʼ αὐτοῖς·ἀνθρώποισι δʼ ἔδωκε δίκην, ἣ πολλὸν ἀρίστηγίγνεται· εἰ γάρ τίς κʼ ἐθέλῃ τὰ δίκαιʼ ἀγορεῦσαιγιγνώσκων, τῷ μέν τʼ ὄλβον διδοῖ εὐρύοπα Ζεύς·ὃς δέ κε μαρτυρίῃσι ἑκὼν ἐπίορκον ὀμόσσαςψεύσεται, ἐν δὲ δίκην βλάψας νήκεστον ἀασθῇ,τοῦ δέ τʼ ἀμαυροτέρη γενεὴ μετόπισθε λέλειπται·ἀνδρὸς δʼ εὐόρκου γενεὴ μετόπισθεν ἀμείνων.σοὶ δʼ ἐγὼ ἐσθλὰ νοέων ἐρέω, μέγα νήπιε Πέρση.τὴν μέν τοι κακότητα καὶ ἰλαδὸν ἔστιν ἑλέσθαιῥηιδίως· λείη μὲν ὁδός, μάλα δʼ ἐγγύθι ναίει·τῆς δʼ ἀρετῆς ἱδρῶτα θεοὶ προπάροιθεν ἔθηκανἀθάνατοι· μακρὸς δὲ καὶ ὄρθιος οἶμος ἐς αὐτὴνκαὶ τρηχὺς τὸ πρῶτον· ἐπὴν δʼ εἰς ἄκρον ἵκηται,ῥηιδίη δὴ ἔπειτα πέλει, χαλεπή περ ἐοῦσα.οὗτος μὲν πανάριστος, ὃς αὐτὸς πάντα νοήσῃφρασσάμενος, τά κʼ ἔπειτα καὶ ἐς τέλος ᾖσιν ἀμείνω·ἐσθλὸς δʼ αὖ κἀκεῖνος, ὃς εὖ εἰπόντι πίθηται·ὃς δέ κε μήτʼ αὐτὸς νοέῃ μήτʼ ἄλλου ἀκούων