παύονται καμάτου καὶ ὀιζύος, οὐδέ τι νύκτωρφθειρόμενοι. χαλεπὰς δὲ θεοὶ δώσουσι μερίμνας·ἀλλʼ ἔμπης καὶ τοῖσι μεμείξεται ἐσθλὰ κακοῖσιν.Ζεὺς δʼ ὀλέσει καὶ τοῦτο γένος μερόπων ἀνθρώπων,εὖτʼ ἂν γεινόμενοι πολιοκρόταφοι τελέθωσιν.οὐδὲ πατὴρ παίδεσσιν ὁμοίιος οὐδέ τι παῖδες,οὐδὲ ξεῖνος ξεινοδόκῳ καὶ ἑταῖρος ἑταίρῳ,οὐδὲ κασίγνητος φίλος ἔσσεται, ὡς τὸ πάρος περ.αἶψα δὲ γηράσκοντας ἀτιμήσουσι τοκῆας·μέμψονται δʼ ἄρα τοὺς χαλεποῖς βάζοντες ἔπεσσισχέτλιοι οὐδὲ θεῶν ὄπιν εἰδότες· οὐδέ κεν οἵ γεγηράντεσσι τοκεῦσιν ἀπὸ θρεπτήρια δοῖενχειροδίκαι· ἕτερος δʼ ἑτέρου πόλιν ἐξαλαπάξει.οὐδέ τις εὐόρκου χάρις ἔσσεται οὔτε δικαίουοὔτʼ ἀγαθοῦ, μᾶλλον δὲ κακῶν ῥεκτῆρα καὶ ὕβρινἀνέρες αἰνήσουσι· δίκη δʼ ἐν χερσί, καὶ αἰδὼςοὐκ ἔσται· βλάψει δʼ ὁ κακὸς τὸν ἀρείονα φῶταμύθοισιν σκολιοῖς ἐνέπων, ἐπὶ δʼ ὅρκον ὀμεῖται.ζῆλος δʼ ἀνθρώποισιν ὀιζυροῖσιν ἅπασιδυσκέλαδος κακόχαρτος ὁμαρτήσει, στυγερώπης.καὶ τότε δὴ πρὸς Ὄλυμπον ἀπὸ χθονὸς εὐρυοδείηςλευκοῖσιν φάρεσσι καλυψαμένα χρόα καλὸνἀθανάτων μετὰ φῦλον ἴτον προλιπόντʼ ἀνθρώπουςΑἰδὼς καὶ Νέμεσις· τὰ δὲ λείψεται ἄλγεα λυγρὰθνητοῖς ἀνθρώποισι· κακοῦ δʼ οὐκ ἔσσεται ἀλκή.νῦν δʼ αἶνον βασιλεῦσιν ἐρέω φρονέουσι καὶ αὐτοῖς·ὧδʼ ἴρηξ προσέειπεν ἀηδόνα ποικιλόδειρονὕψι μάλʼ ἐν νεφέεσσι φέρων ὀνύχεσσι μεμαρπώς·ἣ δʼ ἐλεόν, γναμπτοῖσι πεπαρμένη ἀμφʼ ὀνύχεσσι,μύρετο· τὴν ὅγʼ ἐπικρατέως πρὸς μῦθον ἔειπεν·