μοῦσαι Πιερίηθεν ἀοιδῇσιν κλείουσαιδεῦτε, Δίʼ ἐννέπετε, σφέτερον πατέρʼ ὑμνείουσαι·ὅντε διὰ βροτοὶ ἄνδρες ὁμῶς ἄφατοί τε φατοί τε,ῥητοί τʼ ἄρρητοί τε Διὸς μεγάλοιο ἕκητι.ῥέα μὲν γὰρ βριάει, ῥέα δὲ βριάοντα χαλέπτει,ῥεῖα δʼ ἀρίζηλον μινύθει καὶ ἄδηλον ἀέξει,ῥεῖα δέ τʼ ἰθύνει σκολιὸν καὶ ἀγήνορα κάρφειΖεὺς ὑψιβρεμέτης, ὃς ὑπέρτατα δώματα ναίει.κλῦθι ἰδὼν ἀίων τε, δίκῃ δʼ ἴθυνε θέμισταςτύνη· ἐγὼ δέ κε, Πέρση, ἐτήτυμα μυθησαίμην.οὐκ ἄρα μοῦνον ἔην Ἐρίδων γένος, ἀλλʼ ἐπὶ γαῖανεἰσὶ δύω· τὴν μέν κεν ἐπαινέσσειε νοήσας,ἣ δʼ ἐπιμωμητή· διὰ δʼ ἄνδιχα θυμὸν ἔχουσιν.ἣ μὲν γὰρ πόλεμόν τε κακὸν καὶ δῆριν ὀφέλλει,σχετλίη· οὔτις τήν γε φιλεῖ βροτός, ἀλλʼ ὑπʼ ἀνάγκηςἀθανάτων βουλῇσιν Ἔριν τιμῶσι βαρεῖαν.τὴν δʼ ἑτέρην προτέρην μὲν ἐγείνατο Νὺξ ἐρεβεννή,θῆκε δέ μιν Κρονίδης ὑψίζυγος, αἰθέρι ναίων,γαίης ἐν ῥίζῃσι, καὶ ἀνδράσι πολλὸν ἀμείνω·ἥτε καὶ ἀπάλαμόν περ ὁμῶς ἐπὶ ἔργον ἔγειρεν.εἰς ἕτερον γάρ τίς τε ἰδὼν ἔργοιο χατίζειπλούσιον, ὃς σπεύδει μὲν ἀρώμεναι ἠδὲ φυτεύεινοἶκόν τʼ εὖ θέσθαι· ζηλοῖ δέ τε γείτονα γείτωνεἰς ἄφενος σπεύδοντʼ· ἀγαθὴ δʼ Ἔρις ἥδε βροτοῖσιν.καὶ κεραμεὺς κεραμεῖ κοτέει καὶ τέκτονι τέκτων,καὶ πτωχὸς πτωχῷ φθονέει καὶ ἀοιδὸς ἀοιδῷ.ὦ Πέρση, σὺ δὲ ταῦτα τεῷ ἐνικάτθεο θυμῷ,μηδέ σʼ Ἔρις κακόχαρτος ἀπʼ ἔργου θυμὸν ἐρύκοινείκεʼ ὀπιπεύοντʼ ἀγορῆς ἐπακουὸν ἐόντα.ὤρη γάρ τʼ ὀλίγη πέλεται νεικέων τʼ ἀγορέων τε,