ὣς ἄρα τήκετο γαῖα σέλαι πυρὸς αἰθομένοιο.ῥῖψε δέ μιν θυμῷ ἀκαχὼν ἐς Τάρταρον εὐρύν.ἐκ δὲ Τυφωέος ἔστʼ ἀνέμων μένος ὑγρὸν ἀέντων,νόσφι Νότου Βορέω τε καὶ ἀργέστεω Ζεφύροιο·οἵ γε μὲν ἐκ θεόφιν γενεή, θνητοῖς μέγʼ ὄνειαρ·οἱ δʼ ἄλλοι μαψαῦραι ἐπιπνείουσι θάλασσαν·αἳ δή τοι πίπτουσαι ἐς ἠεροειδέα πόντον,πῆμα μέγα θνητοῖσι, κακῇ θυίουσιν ἀέλλῃ·ἄλλοτε δʼ ἄλλαι ἄεισι διασκιδνᾶσί τε νῆαςναύτας τε φθείρουσι· κακοῦ δʼ οὐ γίγνεται ἀλκὴἀνδράσιν, οἳ κείνῃσι συνάντωνται κατὰ πόντον·αἳ δʼ αὖ καὶ κατὰ γαῖαν ἀπείριτον ἀνθεμόεσσανἔργʼ ἐρατὰ φθείρουσι χαμαιγενέων ἀνθρώπωνπιμπλεῖσαι κόνιός τε καὶ ἀργαλέου κολοσυρτοῦ. αὐτὰρ ἐπεί ῥα πόνον μάκαρες θεοὶ ἐξετέλεσσαν,Τιτήνεσσι δὲ τιμάων κρίναντο βίηφι,δή ῥα τότʼ ὤτρυνον βασιλευέμεν ἠδὲ ἀνάσσεινΓαίης φραδμοσύνῃσιν Ὀλύμπιον εὐρύοπα Ζῆνἀθανάτων· ὃ δὲ τοῖσιν ἑὰς διεδάσσατο τιμάς. Ζεὺς δὲ θεῶν βασιλεὺς πρώτην ἄλοχον θέτο Μῆτινπλεῖστα τε ἰδυῖαν ἰδὲ θνητῶν ἀνθρώπων.ἀλλʼ ὅτε δὴ ἄρʼ ἔμελλε θεὰν γλαυκῶπιν Ἀθήνην