δρέψασαι, θηητόν· ἐνέπνευσαν δέ μοι αὐδὴνθέσπιν, ἵνα κλείοιμι τά τʼ ἐσσόμενα πρό τʼ ἐόντα.καί μʼ ἐκέλονθʼ ὑμνεῖν μακάρων γένος αἰὲν ἐόντων,σφᾶς δʼ αὐτὰς πρῶτόν τε καὶ ὕστατον αἰὲν ἀείδειν.ἀλλὰ τί ἦ μοι ταῦτα περὶ δρῦν ἢ περὶ πέτρην; τύνη, Μουσάων ἀρχώμεθα, ταὶ Διὶ πατρὶὑμνεῦσαι τέρπουσι μέγαν νόον ἐντὸς Ὀλύμπου,εἰρεῦσαι τά τʼ ἐόντα τά τʼ ἐσσόμενα πρό τʼ ἐόντα,φωνῇ ὁμηρεῦσαι· τῶν δʼ ἀκάματος ῥέει αὐδὴἐκ στομάτων ἡδεῖα· γελᾷ δέ τε δώματα πατρὸςΖηνὸς ἐριγδούποιο θεᾶν ὀπὶ λειριοέσσῃσκιδναμένῃ· ἠχεῖ δὲ κάρη νιφόεντος Ὀλύμπουδώματά τʼ ἀθανάτων. αἳ δʼ ἄμβροτον ὄσσαν ἱεῖσαιθεῶν γένος αἰδοῖον πρῶτον κλείουσιν ἀοιδῇἐξ ἀρχῆς, οὓς Γαῖα καὶ Οὐρανὸς εὐρὺς ἔτικτεν,οἵ τʼ ἐκ τῶν ἐγένοντο θεοί, δωτῆρες ἐάων.δεύτερον αὖτε Ζῆνα, θεῶν πατέρʼ ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν,ἀρχόμεναί θʼ ὑμνεῦσι καὶ ἐκλήγουσαι ἀοιδῆς,ὅσσον φέρτατός ἐστι θεῶν κράτεί τε μέγιστος.αὖτις δʼ ἀνθρώπων τε γένος κρατερῶν τε Γιγάντωνὑμνεῦσαι τέρπουσι Διὸς νόον ἐντὸς ὈλύμπουΜοῦσαι Ὀλυμπιάδες, κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο.τὰς ἐν Πιερίῃ Κρονίδῃ τέκε πατρὶ μιγεῖσαΜνημοσύνη, γουνοῖσιν Ἐλευθῆρος μεδέουσα,λησμοσύνην τε κακῶν ἄμπαυμά τε μερμηράων. ἐννέα γάρ οἱ νυκτὸς ἐμίσγετο μητίετα Ζεὺςνόσφιν ἀπʼ ἀθανάτων ἱερὸν λέχος εἰσαναβαίνων·ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐνιαυτὸς ἔην, περὶ δʼ ἔτραπον ὧραιμηνῶν φθινόντων, περὶ δʼ ἤματα πόλλʼ ἐτελέσθη,ἣ δʼ ἔτεκʼ ἐννέα κούρας ὁμόφρονας, ᾗσιν ἀοιδὴ