κομιδῇ μὲν οὖν. κἀγὼ μὲν ᾤμην οὓς τέωςεὐηργέτησα δεομένους ἕξειν φίλουςὄντως βεβαίους, εἰ δεηθείην ποτέ·οἱ δʼ ἐξετρέποντο κοὐκ ἐδόκουν ὁρᾶν μʼ ἔτι.Καρίωνκαὶ κατεγέλων δʼ εὖ οἶδʼ ὅτι.Δίκαιοςκομιδῇ μὲν οὖν·αὐχμὸς γὰρ ὢν τῶν σκευαρίων μʼ ἀπώλεσεν.Καρίωνἀλλʼ οὐχὶ νῦν.Δίκαιοςἀνθʼ ὧν ἐγὼ πρὸς τὸν θεὸνπροσευξόμενος ἥκω δικαίως ἐνθάδε.Καρίωντὸ τριβώνιον δὲ τί δύναται πρὸς τῶν θεῶν,ὃ φέρει μετὰ σοῦ τὸ παιδάριον τουτί; φράσον.Δίκαιοςκαὶ τοῦτʼ ἀναθήσων ἔρχομαι πρὸς τὸν θεόν.Καρίωνμῶν οὖν ἐμυήθης δῆτʼ ἐν αὐτῷ τὰ μεγάλα;Δίκαιοςοὐκ ἀλλʼ ἐνερρίγωσʼ ἔτη τριακαίδεκα.Καρίωντὰ δʼ ἐμβάδια;Δίκαιοςκαὶ ταῦτα συνεχειμάζετο.Καρίωνκαὶ ταῦτʼ ἀναθήσων ἔφερες οὖν;Δίκαιοςνὴ τὸν Δία.Καρίωνχαρίεντά γʼ ἥκεις δῶρα τῷ θεῷ φέρων. Συκοφάντηςοἴμοι κακοδαίμων, ὡς ἀπόλωλα δείλαιος,καὶ κακοδαίμων καὶ τετράκις καὶ πεντάκιςκαὶ δωδεκάκις καὶ μυριάκις· ἰοὺ ἰού.οὕτω πολυφόρῳ συγκέκραμαι δαίμονι.ΚαρίωνἌπολλον ἀποτρόπαιε καὶ θεοὶ φίλοι,τί ποτʼ ἐστὶν ὅ τι πέπονθεν ἅνθρωπος κακόν;Συκοφάντηςοὐ γὰρ σχέτλια πέπονθα νυνὶ πράγματα,ἀπολωλεκὼς ἅπαντα τἀκ τῆς οἰκίαςδιὰ τὸν θεὸν τοῦτον, τὸν ἐσόμενον τυφλὸνπάλιν αὖθις, ἤνπερ μὴ ʼλλίπωσιν αἱ δίκαι;