ἅπαντα δʼ ἡμῖν ἀργυρίου καὶ χρυσίουτὰ σκευάρια πλήρη ʼστίν, ὥστε θαυμάσαι.τὸ φρέαρ δʼ ἐλαίου μεστόν· αἱ δὲ λήκυθοιμύρου γέμουσι, τὸ δʼ ὑπερῷον ἰσχάδων.ὀξὶς δὲ πᾶσα καὶ λοπάδιον καὶ χύτραχαλκῆ γέγονε· τοὺς δὲ πινακίσκους τοὺς σαπροὺςτοὺς ἰχθυηροὺς ἀργυροῦς πάρεσθʼ ὁρᾶν.ὁ δʼ ἰπνὸς γέγονʼ ἡμῖν ἐξαπίνης ἐλεφάντινος.στατῆρσι δʼ οἱ θεράποντες ἀρτιάζομενχρυσοῖς· ἀποψώμεσθα δʼ οὐ λίθοις ἔτι,ἀλλὰ σκοροδίοις ὑπὸ τρυφῆς ἑκάστοτε.καὶ νῦν ὁ δεσπότης μὲν ἔνδον βουθυτεῖὗν καὶ τράγον καὶ κριὸν ἐστεφανωμένος·ἐμὲ δʼ ἐξέπεμψεν ὁ καπνός. οὐχ οἷός τε γὰρἔνδον μένειν ἦν. ἔδακνε γὰρ τὰ βλέφαρά μου.Δίκαιοςἕπου μετʼ ἐμοῦ παιδάριον, ἵνα πρὸς τὸν θεὸνἴωμεν.Καρίωνἔα τίς ἔσθʼ ὁ προσιὼν οὑτοσί;Δίκαιοςἀνὴρ πρότερον μὲν ἄθλιος, νῦν δʼ εὐτυχής.Καρίωνδῆλον ὅτι τῶν χρηστῶν τις, ὡς ἔοικας, εἶ.Δίκαιοςμάλιστʼ.Καρίωνἔπειτα τοῦ δέει;Δίκαιοςπρὸς τὸν θεὸνἥκω· μεγάλων γάρ μοὐστὶν ἀγαθῶν αἴτιος.ἐγὼ γὰρ ἱκανὴν οὐσίαν παρὰ τοῦ πατρὸςλαβὼν ἐπήρκουν τοῖς δεομένοις τῶν φίλων,εἶναι νομίζων χρήσιμον πρὸς τὸν βίον.Καρίωνἦ πού σε ταχέως ἐπέλιπεν τὰ χρήματα.Δίκαιοςκομιδῇ μὲν οὖν.Καρίωνοὐκοῦν μετὰ ταῦτʼ ἦσθʼ ἄθλιος.