οἱ γὰρ δίκαιοι πρότερον ὄντες καὶ βίονἔχοντες ὀλίγον αὐτὸν ἠσπάζοντο καὶἐδεξιοῦνθʼ ἅπαντες ὑπὸ τῆς ἡδονῆς·ὅσοι δʼ ἐπλούτουν οὐσίαν τʼ εἶχον συχνὴνοὐκ ἐκ δικαίου τὸν βίον κεκτημένοι,ὀφρῦς ξυνῆγον ἐσκυθρώπαζόν θʼ ἅμα.οἱ δʼ ἠκολούθουν κατόπιν ἐστεφανωμένοιγελῶντες εὐφημοῦντες· ἐκτυπεῖτο δὲἐμβὰς γερόντων εὐρύθμοις προβήμασιν.ἀλλʼ εἶʼ ἁπαξάπαντες ἐξ ἑνὸς λόγουὀρχεῖσθε καὶ σκιρτᾶτε καὶ χορεύετε·οὐδεὶς γὰρ ὑμῖν εἰσιοῦσιν ἀγγελεῖ,ὡς ἄλφιτʼ οὐκ ἔνεστιν ἐν τῷ θυλάκῳ.Γυνήνὴ τὴν Ἑκάτην κἀγὼ δʼ ἀναδῆσαι βούλομαιεὐαγγέλιά σε κριβανωτῶν ὁρμαθῷτοιαῦτʼ ἀπαγγείλαντα.Καρίωνμή νυν μέλλʼ ἔτι,ὡς ἅνδρες ἐγγύς εἰσιν ἤδη τῶν θυρῶν.Γυνήφέρε νυν ἰοῦσʼ εἴσω κομίσω καταχύσματαὥσπερ νεωνήτοισιν ὀφθαλμοῖς ἐγώ.Καρίωνἐγὼ δʼ ἀπαντῆσαί γʼ ἐκείνοις βούλομαι. Κομμάτιον Χοροῦ

Πλοῦτοςκαὶ προσκυνῶ γε πρῶτα μὲν τὸν ἥλιον,ἔπειτα σεμνῆς Παλλάδος κλεινὸν πέδονχώραν τε πᾶσαν Κέκροπος ἥ μʼ ἐδέξατο.αἰσχύνομαι δὲ τὰς ἐμαυτοῦ συμφοράς,οἵοις ἄρʼ ἀνθρώποις ξυνὼν ἐλάνθανον,τοὺς ἀξίους δὲ τῆς ἐμῆς ὁμιλίαςἔφευγον, εἰδὼς οὐδέν· ὦ τλήμων ἐγώ,ὡς οὔτʼ ἐκεῖνʼ ἄρʼ οὔτε ταῦτʼ ὀρθῶς ἔδρων·ἀλλʼ αὐτὰ πάντα πάλιν ἀναστρέψας ἐγὼ