σὲ δʼ ἐᾶν κλάειν μακρὰ τὴν κεφαλήν.Βλεψίδημοςνὴ Δίʼ ἐγὼ γοῦν ἐθέλω πλουτῶνεὐωχεῖσθαι μετὰ τῶν παίδωντῆς τε γυναικός, καὶ λουσάμενοςλιπαρὸς χωρῶν ἐκ βαλανείουτῶν χειροτεχνῶνκαὶ τῆς Πενίας καταπαρδεῖν.

Χρεμύλοςαὕτη μὲν ἡμῖν ἡπίτριπτος οἴχεται.ἐγὼ δὲ καὶ σύ γʼ ὡς τάχιστα τὸν θεὸνἐγκατακλινοῦντʼ ἄγωμεν εἰς Ἀσκληπιοῦ.Βλεψίδημοςκαὶ μὴ διατρίβωμέν γε, μὴ πάλιν τις αὖἐλθὼν διακωλύσῃ τι τῶν προὔργου ποιεῖν.Χρεμύλοςπαῖ Καρίων τὰ στρώματʼ ἐκφέρειν σʼ ἐχρῆναὐτόν τʼ ἄγειν τὸν Πλοῦτον, ὡς νομίζεται,καὶ τἄλλʼ ὅσʼ ἐστὶν ἔνδον ηὐτρεπισμένα. Χοροῦ

Καρίωνὦ πλεῖστα Θησείοις μεμυστιλημένοιγέροντες ἄνδρες ἐπʼ ὀλιγίστοις ἀλφίτοις,ὡς εὐτυχεῖθʼ, ὡς μακαρίως πεπράγατε,ἄλλοι θʼ ὅσοις μέτεστι τοῦ χρηστοῦ τρόπου.Χορόςτί δʼ ἔστιν ὦ βέλτιστε τῶν σαυτοῦ φίλων;φαίνει γὰρ ἥκειν ἄγγελος χρηστοῦ τινος.Καρίωνὁ δεσπότης πέπραγεν εὐτυχέστατα,μᾶλλον δʼ ὁ Πλοῦτος αὐτός· ἀντὶ γὰρ τυφλοῦἐξωμμάτωται καὶ λελάμπρυνται κόρας,Ἀσκληπιοῦ παιῶνος εὐμενοῦς τυχών.Χορόςλέγεις μοι χαράν, λέγεις μοι βοάν.Καρίωνπάρεστι χαίρειν, ἤν τε βούλησθʼ ἤν τε μή.Χορόςἀναβοάσομαι τὸν εὔπαιδα καὶμέγα βροτοῖσι φέγγος Ἀσκληπιόν.Γυνήτίς ἡ βοή ποτʼ ἐστίν; ἆρʼ ἀγγέλλεται