πυθοιμεθʼ ἂν τὸν χρησμὸν ἡμῶν ὅ τι νοεῖ.Καρίωνἄγε δὴ σὺ πότερον σαυτὸν ὅστις εἶ φράσεις,ἢ τἀπὶ τούτοις δρῶ; λέγειν χρὴ ταχὺ πάνυ.Πλοῦτοςἐγὼ μὲν οἰμώζειν λέγω σοι.Καρίωνμαναθάνειςὅς φησιν εἶναι;Χρεμύλοςσοὶ λέγει τοῦτʼ, οὐκ ἐμοί·σκαιῶς γὰρ αὐτοῦ καὶ χαλεπῶς ἐκπυνθάνει.ἀλλʼ εἴ τι χαίρεις ἀνδρὸς εὐόρκου τρόποις,ἐμοὶ φράσον.Πλοῦτοςκλάειν ἔγωγέ σοι λέγω.Καρίωνδέχου τὸν ἄνδρα καὶ τὸν ὄρνιν τοῦ θεοῦ.Χρεμύλοςοὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα χαιρήσεις ἔτι.εἰ μὴ φράσεις γάρ—Καρίωνἀπό σʼ ὀλῶ κακὸν κακῶς.Χρεμύλοςὦ τᾶν—Πλοῦτοςἀπαλλάχθητον ἀπʼ ἐμοῦ.Χρεμύλοςπώμαλα.Καρίωνκαὶ μὴν ὃ λέγω βέλτιστόν ἐστʼ ὦ δέσποτα.ἀπολῶ τὸν ἄνθρωπον κάκιστα τουτονί.ἀναθεὶς γὰρ ἐπὶ κρημνόν τινʼ αὐτὸν καταλιπωνἄπειμʼ, ἵνʼ ἐκεῖθεν ἐκτραχηλισθῇ πεσών.Χρεμύλοςἀλλʼ αἶρε ταχέως.Πλοῦτοςμηδαμῶς.Χρεμύλοςοὔκουν ἐρεῖς;Πλοῦτοςἀλλʼ ἢν πύθησθέ μʼ ὅστις εἴμʼ, εὖ οἶδʼ ὅτικακόν τί μʼ ἐργάσεσθε κοὐκ ἀφήσετον.Χρεμύλοςνὴ τοὺς θεοὺς ἡμεῖς γʼ, ἐὰν βούλῃ γε σύ.Πλοῦτοςμέθεσθε νῦν μου πρῶτον.Χρεμύλοςἤν, μεθίεμεν.