πυθοιμεθʼ ἂν τὸν χρησμὸν ἡμῶν ὅ τι νοεῖ. Καρίων ἄγε δὴ σὺ πότερον σαυτὸν ὅστις εἶ φράσεις, ἢ τἀπὶ τούτοις δρῶ; λέγειν χρὴ ταχὺ πάνυ. Πλοῦτος ἐγὼ μὲν οἰμώζειν λέγω σοι. Καρίων μαναθάνεις ὅς φησιν εἶναι; Χρεμύλος σοὶ λέγει τοῦτʼ, οὐκ ἐμοί· σκαιῶς γὰρ αὐτοῦ καὶ χαλεπῶς ἐκπυνθάνει. ἀλλʼ εἴ τι χαίρεις ἀνδρὸς εὐόρκου τρόποις, ἐμοὶ φράσον. Πλοῦτος κλάειν ἔγωγέ σοι λέγω. Καρίων δέχου τὸν ἄνδρα καὶ τὸν ὄρνιν τοῦ θεοῦ. Χρεμύλος οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα χαιρήσεις ἔτι. εἰ μὴ φράσεις γάρ— Καρίων ἀπό σʼ ὀλῶ κακὸν κακῶς. Χρεμύλος ὦ τᾶν— Πλοῦτος ἀπαλλάχθητον ἀπʼ ἐμοῦ. Χρεμύλος πώμαλα. Καρίων καὶ μὴν ὃ λέγω βέλτιστόν ἐστʼ ὦ δέσποτα. ἀπολῶ τὸν ἄνθρωπον κάκιστα τουτονί. ἀναθεὶς γὰρ ἐπὶ κρημνόν τινʼ αὐτὸν καταλιπων ἄπειμʼ, ἵνʼ ἐκεῖθεν ἐκτραχηλισθῇ πεσών. Χρεμύλος ἀλλʼ αἶρε ταχέως. Πλοῦτος μηδαμῶς. Χρεμύλος οὔκουν ἐρεῖς; Πλοῦτος ἀλλʼ ἢν πύθησθέ μʼ ὅστις εἴμʼ, εὖ οἶδʼ ὅτι κακόν τί μʼ ἐργάσεσθε κοὐκ ἀφήσετον. Χρεμύλος νὴ τοὺς θεοὺς ἡμεῖς γʼ, ἐὰν βούλῃ γε σύ. Πλοῦτος μέθεσθε νῦν μου πρῶτον. Χρεμύλος ἤν, μεθίεμεν.