πάντως γὰρ ἄνθρωπον φύσει τοιοῦτον ἐς τὰ πάνταἡγεῖσθέ μʼ εἶναι κοὐδὲν ἂν νομίζεθʼ ὑγιὲς εἰπεῖν;Χορόςὡς σεμνὸς οὑπίτριπτος· αἱ κνῆμαι δέ σου βοῶσινἰοὺ ἰού, τὰς χοίνικας καὶ τὰς πέδας ποθοῦσαι.Καρίωνἐν τῇ σορῷ νυνὶ λαχὸν τὸ γράμμα σου δικάζειν,σὺ δʼ οὐ βαδίζεις, ὁ δὲ Χάρων τὸ ξύμβολον δίδωσιν.Χορόςδιαρραγείης, ὡς μόθων εἶ καὶ φύσει κόβαλος,ὅστις φενακίζεις, φράσαι δʼ οὔπω τέτληκας ἡμῖν,οἳ πολλὰ μοχθήσαντες οὐκ οὔσης σχολῆς προθύμωςδεῦρʼ ἤλθομεν, πολλῶν θύμων ῥίζας διεκπερῶντες.Καρίωνἀλλʼ οὐκέτʼ ἂν κρύψαιμι. τὸν Πλοῦτον γὰρ ὦνδρες ἥκειἄγων ὁ δεσπότης, ὃς ὑμᾶς πλουσίους ποιήσει.Χορόςὄντως γὰρ ἔστι πλουσίοις ἡμῖν ἅπασιν εἶναι;Καρίωννὴ τοὺς θεοὺς Μίδαις μὲν οὖν, ἢν ὦτʼ ὄνου λάβητε.Χορόςὡς ἥδομαι καὶ τέρπομαι καὶ βούλομαι χορεῦσαιὑφʼ ἡδονῆς, εἴπερ λέγεις ὄντως σὺ ταῦτʼ ἀληθῆ.

Καρίωνκαὶ μὴν ἐγὼ βουλήσομαι θρεττανελὸ τὸν Κύκλωπαμιμούμενος καὶ τοῖν ποδοῖν ὡδὶ παρενσαλεύωνὑμᾶς ἄγειν. ἀλλʼ εἶα τέκεα θαμίνʼ ἐπαναβοῶντεςβληχώμενοί τε προβατίωναἰγῶν τε κιναβρώντων μέληἕπεσθʼ ἀπεψωλημένοι· τράγοι δʼ ἀκρατιεῖσθε.

Χορόςἡμεῖς δέ γʼ αὖ ζητήσομεν θρεττανελὸ τὸν Κύκλωπαβληχώμενοι, σὲ τουτονὶ πεινῶντα καταλαβόντες,πήραν ἔχοντα λάχανά τʼ ἄγρια δροσερά, κραιπαλῶνταἡγούμενον τοῖς προβατίοις,εἰκῇ δὲ καταδαρθόντα πουμέγαν λαβόντες ἡμμένον σφηκίσκον ἐκτυφλῶσαι.

Καρίωνἐγὼ δὲ τὴν Κίρκην γε τὴν τὰ φάρμακʼ ἀνακυκῶσαν,ἣ τοὺς ἑταίρους τοῦ Φιλωνίδου ποτʼ ἐν Κορίνθῳ