ἐγὼ γάρ, εὖ τοῦτʼ ἴσθι, κεἰ δεῖ μʼ ἀποθανεῖν,αὐτὸς διαπράξω ταῦτα.Καρίωνκἂν βούλῃ γʼ, ἐγώ.Χρεμύλοςπολλοὶ δʼ ἔσονται χἄτεροι νῷν ξύμμαχοι,ὅσοις δικαίοις οὖσιν οὐκ ἦν ἄλφιτα. Πλοῦτοςπαπαῖ πονηρούς γʼ εἶπας ἡμῖν συμμάχους.Χρεμύλοςοὐκ ἤν γε πλουτήσωσιν ἐξ ἀρχῆς πάλιν.ἀλλʼ ἴθι σὺ μὲν ταχέως δραμών—Καρίωντί δρῶ; λέγε.Χρεμύλοςτοὺς ξυγγεώργους κάλεσον, εὑρήσεις δʼ ἴσωςἐν τοῖς ἀγροῖς αὐτοὺς ταλαιπωρουμένους,ὅπως ἂν ἴσον ἕκαστος ἐνταυθοῖ παρὼνἡμῖν μετάσχῃ τοῦδε τοῦ Πλούτου μέρος.Καρίωνκαὶ δὴ βαδίζω· τουτοδὶ τὸ κρεᾴδιοντῶν ἔνδοθέν τις εἰσενεγκάτω λαβών.Χρεμύλοςἐμοὶ μελήσει τοῦτό γʼ· ἀλλʼ ἀνύσας τρέχε.σὺ δʼ ὦ κράτιστε Πλοῦτε πάντων δαιμόνωνεἴσω μετʼ ἐμοῦ δεῦρʼ εἴσιθʼ· ἡ γὰρ οἰκίααὕτη ʼστὶν ἣν δεῖ χρημάτων σε τήμερονμεστὴν ποιῆσαι καὶ δικαίως κἀδίκως.Πλοῦτοςἀλλʼ ἄχθομαι μὲν εἰσιὼν νὴ τοὺς θεοὺςεἰς οἰκίαν ἑκάστοτʼ ἀλλοτρίαν πάνυ·ἀγαθὸν γὰρ ἀπέλαυσʼ οὐδὲν αὐτοῦ πώποτε.ἢν μὲν γὰρ ὡς φειδωλὸν εἰσελθὼν τύχω,εὐθὺς κατώρυξέν με κατὰ τῆς γῆς κάτω·κἄν τις προσέλθῃ χρηστὸς ἄνθρωπος φίλοςαἰτῶν λαβεῖν τι σμικρὸν ἀργυρίδιον,ἔξαρνός ἐστι μηδʼ ἰδεῖν με πώποτε.ἢν δʼ ὡς παραπλῆγʼ ἄνθρωπον εἰσελθὼν τύχω,πόρναισι καὶ κύβοισι παραβεβλημένος