ὥστʼ εἰκὸς ἡμᾶς μὴ βραδύνειν ἔστʼ ἐπαναμενούσαςπώγωνας ἐξηρτημένας,μὴ καὶ τις †ὄψεθʼ ἡμᾶσ† χἠμῶν ἴσως κατείπῃ.ἀλλʼ εἶα δεῦρʼ ἐπὶ σκιᾶςἐλθοῦσα πρὸς τὸ τειχίονπαραβλέπουσα θατέρῳπάλιν μετασκεύαζε σαυτὴν αὖθις ἥπερ ἦσθα,καὶ μὴ βράδυνʼ· ὡς τήνδε καὶ δὴ τὴν στρατηγὸν ἡμῶνχωροῦσαν ἐξ ἐκκλησίας ὁρῶμεν. ἀλλʼ ἐπείγουἅπασα καὶ μίσει σάκον πρὸς τοῖν γνάθοιν ἔχουσα·χαὖται γὰρ ἥκουσιν πάλαι τὸ σχῆμα τοῦτʼ ἔχουσαι.

Πραξάγοραταυτὶ μὲν ἡμῖν ὦ γυναῖκες εὐτυχῶςτὰ πράγματʼ ἐκβέβηκεν ἁβουλεύσαμεν.ἀλλʼ ὡς τάχιστα πρίν τινʼ ἀνθρώπων ἰδεῖν,ῥιπτεῖτε χλαίνας, ἐμβὰς ἐκποδὼν ἴτω,χάλα συναπτοὺς ἡνίας Λακωνικάς,βακτηρίας ἄφεσθε. καὶ μέντοι σὺ μὲνταύτας κατευτρέπιζʼ, ἐγὼ δὲ βούλομαιεἴσω παρερπύσασα πρὶν τὸν ἄνδρα μεἰδεῖν, καταθέσθαι θοἰμάτιον αὐτοῦ πάλινὅθενπερ ἔλαβον τἄλλα θʼ ἁξηνεγκάμην.

Χορὸςκεῖται καὶ δὴ πάνθʼ ἅπερ εἶπας, σὸν δʼ ἔργον τἄλλα διδάσκειν, ὅ τί σοι δρῶσαι ξύμφορον ἡμεῖς δόξομεν ὀρθῶς ὑπακούειν.οὐδεμιᾷ γὰρ δεινοτέρᾳ σου ξυμμείξασʼ οἶδα γυναικί.Πραξάγοραπεριμείνατέ νυν, ἵνα τῆς ἀρχῆς ἣν ἄρτι κεχιεροτόνημαι,ξυμβούλοισιν πάσαις ὑμῖν χρήσωμαι. καὶ γὰρ ἐκεῖ μοιἐν τῷ θορύβῳ καὶ τοῖς δεινοῖς ἀνδρειόταται γεγένησθε.

Βλέπυροςαὕτη πόθεν ἥκεις Πραξαγόρα;Πραξάγορατί δʼ ὦ μέλεσοὶ τοῦθʼ;