ἅπαξ προσουρήσαντα τῇ τραγῳδίᾳ.γόνιμον δὲ ποιητὴν ἂν οὐχ εὕροις ἔτιζητῶν ἄν, ὅστις ῥῆμα γενναῖον λάκοι.Ἡρακλῆςπῶς γόνιμον;Διόνυσοςὡδὶ γόνιμον, ὅστις φθέγξεταιτοιουτονί τι παρακεκινδυνευμένον,αἰθέρα Διὸς δωμάτιον, ἢ χρόνου πόδα,ἢ φρένα μὲν οὐκ ἐθέλουσαν ὀμόσαι καθʼ ἱερῶν,γλῶτταν δʼ ἐπιορκήσασαν ἰδίᾳ τῆς φρενός.Ἡρακλῆςσὲ δὲ ταῦτʼ ἀρέσκει;Διόνυσοςμἀλλὰ πλεῖν ἢ μαίνομαι.Ἡρακλῆςἦ μὴν κόβαλά γʼ ἐστίν, ὡς καὶ σοὶ δοκεῖ.Διόνυσοςμὴ τὸν ἐμὸν οἴκει νοῦν· ἔχεις γὰρ οἰκίαν.Ἡρακλῆςκαὶ μὴν ἀτεχνῶς γε παμπόνηρα φαίνεται.Διόνυσοςδειπνεῖν με δίδασκε.Ξανθίαςπερὶ ἐμοῦ δʼ οὐδεὶς λόγος.Διόνυσοςἀλλʼ ὧνπερ ἕνεκα τήνδε τὴν σκευὴν ἔχωνἦλθον κατὰ σὴν μίμησιν, ἵνα μοι τοὺς ξένουςτοὺς σοὺς φράσειας, εἰ δεοίμην, οἷσι σὺἐχρῶ τόθʼ, ἡνίκʼ ἐπὶ τὸν Κέρβερον,τούτους φράσον μοι, λιμένας ἀρτοπώλιαπορνεῖʼ ἀναπαύλας ἐκτροπὰς κρήνας ὁδοὺςπόλεις διαίτας πανδοκευτρίας, ὅπουκόρεις ὀλίγιστοι.Ξανθίαςπερὶ ἐμοῦ δʼ οὐδεὶς λόγος. Ἡρακλῆςὦ σχέτλιε τολμήσεις γὰρ ἰέναι καὶ σύ γε;Διόνυσοςμηδὲν ἔτι πρὸς ταῦτʼ, ἀλλὰ φράζε τῶν ὁδῶνὅπῃ τάχιστʼ ἀφιξόμεθʼ εἰς Ἅιδου κάτω·καὶ μήτε θερμὴν μήτʼ ἄγαν ψυχρὰν φράσῃς.Ἡρακλῆςφέρε δὴ τίνʼ αὐτῶν σοι φράσω πρώτην; τίνα;μία μὲν γὰρ ἔστιν ἀπὸ κάλω καὶ θρανίου,