ποῦ ʼστιν;Ξανθίαςὦ χρυσοῖ θεοὶἐνταῦθʼ ἔχεις τὴν καρδίαν;Διόνυσοςδείσασα γὰρἐς τὴν κάτω μου κοιλίαν καθείρπυσεν.Ξανθίαςὦ δειλότατε θεῶν σὺ κἀνθρώπων.Διόνυσοςἐγώ;πῶς δειλὸς ὅστις σφογγιὰν ᾔτησά σε;οὐκ ἂν ἕτερός γʼ αὔτʼ ἠργάσατʼ ἀνήρ.Ξανθίαςἀλλὰ τί;Διόνυσοςκατέκειτʼ ἂν ὀσφραινόμενος, εἴπερ δειλὸς ἦν·ἐγὼ δʼ ἀνέστην καὶ προσέτʼ ἀπεψησάμην.Ξανθίαςἀνδρεῖά γʼ ὦ Πόσειδον.Διόνυσοςοἶμαι νὴ Δία.σὺ δʼ οὐκ ἔδεισας τὸν ψόφον τῶν ῥημάτωνκαὶ τὰς ἀπειλάς;Ξανθίαςοὐ μὰ Δίʼ οὐδʼ ἐφρόντισα.Διόνυσοςἴθι νυν ἐπειδὴ ληματίας κἀνδρεῖος εἶ,σὺ μὲν γενοῦ ʼγὼ τὸ ῥόπαλον τουτὶ λαβὼνκαὶ τὴν λεοντῆν, εἴπερ ἀφοβόσπλαγχνος εἶ·ἐγὼ δʼ ἔσομαί σοι σκευοφόρος ἐν τῷ μέρει.Ξανθίαςφέρε δὴ ταχέως αὔτʼ· οὐ γὰρ ἀλλὰ πειστέον·καὶ βλέψον ἐς τὸν Ἡρακλειοξανθίαν,εἰ δειλὸς ἔσομαι καὶ κατὰ σὲ τὸ λῆμʼ ἔχων.Διόνυσοςμὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀληθῶς οὑκ Μελίτης μαστιγίας.φέρε νυν ἐγὼ τὰ στρώματʼ αἴρωμαι ταδί.Θεράπαιναὦ φίλταθʼ ἥκεις Ἡράκλεις; δεῦρʼ εἴσιθι.ἡ γὰρ θεός σʼ ὡς ἐπύθεθʼ ἥκοντʼ, εὐθέωςἔπεττεν ἄρτους, ἧψε κατερεικτῶν χύτραςἔτνους δύʼ ἢ τρεῖς, βοῦν ἀπηνθράκιζʼ ὅλον,πλακοῦντας ὤπτα κολλάβους. ἀλλʼ εἴσιθι.