σεβῆ τε διήγομεν τρόπον περὶ τοὺς ξένους καὶ τοὺς ἰδιώτας. Διόνυσος ἄγε δὴ τίνα τρόπον τὴν θύραν κόψω; τίνα; πῶς ἐνθάδʼ ἄρα κόπτουσιν οὑπιχώριοι; Ξανθίας οὐ μὴ διατρίψεις, ἀλλὰ γεύσει τῆς θύρας, καθʼ Ἡρακλέα τὸ σχῆμα καὶ τὸ λῆμʼ ἔχων. Διόνυσος παῖ παῖ. Ἄιακος τίς οὗτος; Διόνυσος Ἡρακλῆς ὁ καρτερός. Ἄιακος ὦ βδελυρὲ κἀναίσχυντε καὶ τολμηρὲ σὺ καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε, ὃς τὸν κύνʼ ἡμῶν ἐξελάσας τὸν Κέρβερον ἀπῇξας ἄγχων κἀποδρὰς ᾤχου λαβών, ὃν ἐγὼ ʼφύλαττον. ἀλλὰ νῦν ἔχει μέσος· τοία Στυγός σε μελανοκάρδιος πέτρα Ἀχερόντιός τε σκόπελος αἱματοσταγὴς φρουροῦσι, Κωκυτοῦ τε περίδρομοι κύνες, ἔχιδνά θʼ ἑκατογκέφαλος, ἣ τὰ σπλάγχνα σου διασπαράξει, πλευμόνων τʼ ἀνθάψεται Ταρτησία μύραινα· τὼ νεφρὼ δέ σου αὐτοῖσιν ἐντέροισιν ᾑματωμένω διασπάσονται Γοργόνες Τειθράσιαι, ἐφʼ ἃς ἐγὼ δρομαῖον ὁρμήσω πόδα. Ξανθίας οὗτος τί δέδρακας; Διόνυσος ἐγκέχοδα· κάλει θεόν. Ξανθίας ὦ καταγέλαστʼ οὔκουν ἀναστήσει ταχὺ πρίν τινά σʼ ἰδεῖν ἀλλότριον; Διόνυσος ἀλλʼ ὡρακιῶ. ἀλλʼ οἶσε πρὸς τὴν καρδίαν μου σφογγιάν. Ξανθίας ἰδοὺ λαβέ, προσθοῦ.