ταχέως ἔμβαινε. Διόνυσος ποῖ σχήσειν δοκεῖς; ἐς κόρακας ὄντως; Χάρων ναὶ μὰ Δία σοῦ γʼ οὕνεκα. ἔσβαινε δή. Διόνυσος παῖ δεῦρο. Χάρων δοῦλον οὐκ ἄγω, εἰ μὴ νεναυμάχηκε τὴν περὶ τῶν κρεῶν. Ξανθίας μὰ τὸν Δίʼ οὐ γὰρ ἀλλʼ ἔτυχον ὀφθαλμιῶν. Χάρων οὔκουν περιθρέξει δῆτα τὴν λίμνην κύκλῳ; Ξανθίας ποῦ δῆτʼ ἀναμενῶ; Χάρων παρὰ τὸν Αὑαίνου λίθον ἐπὶ ταῖς ἀναπαύλαις. Διόνυσος μανθάνεις; Ξανθίας πάνυ μανθάνω. οἴμοι κακοδαίμων, τῷ ξυνέτυχον ἐξιών; Χάρων κάθιζʼ ἐπὶ κώπην. εἴ τις ἔτι πλεῖ, σπευδέτω. οὗτος τί ποιεῖς; Διόνυσος ὅ τι ποιῶ; τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ ἵζω ʼπὶ κώπην, οὗπερ ἐκέλευές με σύ; Χάρων οὔκουν καθεδεῖ δῆτʼ ἐνθαδὶ γάστρων; Διόνυσος ἰδού. Χάρων οὔκουν προβαλεῖ τὼ χεῖρε κἀκτενεῖς; Διόνυσος ἰδού. Χάρων οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ἀλλʼ ἀντιβὰς ἐλᾷς προθύμως; Διόνυσος κᾆτα πῶς δυνήσομαι ἄπειρος ἀθαλάττωτος ἀσαλαμίνιος ὢν εἶτʼ ἐλαύνειν; Χάρων ῥᾷστʼ· ἀκούσει γὰρ μέλη κάλλιστʼ, ἐπειδὰν ἐμβάλῃς ἅπαξ,