πῶς ἠλθέτην κἀκεῖσε;ἩρακλῆςΘησεὺς ἤγαγεν.μετὰ ταῦτʼ ὄφεις καὶ θηρίʼ ὄψει μυρίαδεινότατα.Διόνυσοςμή μʼ ἔκπληττε μηδὲ δειμάτου·οὐ γάρ μʼ ἀποτρέψεις.Ἡρακλῆςεἶτα βόρβορον πολὺνκαὶ σκῶρ ἀείνων· ἐν δὲ τούτῳ κειμένους,εἴ που ξένον τις ἠδίκησε πώποτε,ἢ παῖδα κινῶν τἀργύριον ὑφείλετο,ἢ μητέρʼ ἠλόασεν, ἢ πατρὸς γνάθονἐπάταξεν, ἢ ʼπίορκον ὅρκον ὤμοσεν,ἢ Μορσίμου τις ῥῆσιν ἐξεγράψατο.Διόνυσοςνὴ τοὺς θεοὺς ἐχρῆν γε πρὸς τούτοισι κεἰτὴν πυρρίχην τις ἔμαθε τὴν Κινησίου.Ἡρακλῆςἐντεῦθεν αὐλῶν τίς σε περίεισιν πνοή,ὄψει τε φῶς κάλλιστον ὥσπερ ἐνθάδε,καὶ μυρρινῶνας καὶ θιάσους εὐδαίμοναςἀνδρῶν γυναικῶν καὶ κρότον χειρῶν πολύν.Διόνυσοςοὗτοι δὲ δὴ τίνες εἰσίν;Ἡρακλῆςοἱ μεμυημένοι—Ξανθίαςνὴ τὸν Δίʼ ἐγὼ γοῦν ὄνος ἄγω μυστήρια.ἀτὰρ οὐ καθέξω ταῦτα τὸν πλείω χρόνον.Ἡρακλῆςοἵ σοι φράσουσʼ ἁπαξάπανθʼ ὧν ἂν δέῃ.οὗτοι γὰρ ἐγγύτατα παρʼ αὐτὴν τὴν ὁδὸνἐπὶ ταῖσι τοῦ Πλούτωνος οἰκοῦσιν θύραις.καὶ χαῖρε πόλλʼ ὦδελφέ.Διόνυσοςνὴ Δία καὶ σύ γεὑγίαινε. σὺ δὲ τὰ στρώματʼ αὖθις λάμβανε.Ξανθίαςπρὶν καὶ καταθέσθαι;Διόνυσοςκαὶ ταχέως μέντοι πάνυ.