τοῖσιν πρυτάνεσιν ἃ πεποίηχʼ οὗτος φράσω.Μνησίλοχοςἄγε δὴ τίς ἔσται μηχανὴ σωτηρίας;τίς πεῖρα, τίς ἐπίνοιʼ; ὁ μὲν γὰρ αἴτιοςκἄμʼ ἐσκυλίσας ἐς τοιαυτὶ πράγματαοὐ φαίνεταί πω. φέρε τίνʼ οὖν ἂν ἄγγελονπέμψαιμʼ ἐπʼ αὐτόν; οἶδʼ ἐγὼ καὶ δὴ πόρονἐκ τοῦ Παλαμήδους· ὡς ἐκεῖνος, τὰς πλάταςῥίψω γράφων. ἀλλʼ οὐ πάρεισιν αἱ πλάται.πόθεν οὖν γένοιντʼ ἄν μοι πλάται πόθεν; πόθεν; τί δʼ ἂν εἰ ταδὶ τἀγάλματʼ ἀντὶ τῶν πλατῶνγράφων διαρρίπτοιμι; βέλτιον πολύ.ξύλον γέ τοι καὶ ταῦτα κἀκεῖνʼ ἦν ξύλον.

Μνησίλοχοςὦ χεῖρες ἐμαὶἐγχειρεῖν χρῆν ἔργῳ πορίμῳ.ἄγε δὴ πινάκων ξεστῶν δέλτοι,δέξασθε σμίλης ὁλκοὺςκήρυκας ἐμῶν μόχθων· οἴμοιτουτὶ τὸ ῥῶ μοχθηρόν·χώρει χώρει. ποίαν αὔλακα;βάσκετʼ ἐπείγετε πάσας καθʼ ὁδοὺςκείνᾳ ταύτᾳ· ταχέως χρή.

Χορόςἡμεῖς τοίνυν ἡμᾶς αὐτὰς εὖ λέξωμεν παραβᾶσαι,καίτοι πᾶς τις τὸ γυναικεῖον φῦλον κακὰ πόλλʼ ἀγορεύει,ὡς πᾶν ἐσμὲν κακὸν ἀνθρώποις κἀξ ἡμῶν ἐστιν ἅπαντα,ἔριδες νείκη στάσις ἀργαλέα λύπη πόλεμος. φέρε δή νυν,εἰ κακόν ἐσμεν, τί γαμεῖθʼ ἡμᾶς, εἴπερ ἀληθῶς κακόν ἐσμεν,κἀπαγορεύετε μήτʼ ἐξελθεῖν μήτʼ ἐκκύψασαν ἁλῶναι,ἀλλʼ οὑτωσὶ πολλῇ σπουδῇ τὸ κακὸν βούλεσθε φυλάττειν;κἂν ἐξέλθῃ τὸ γύναιόν ποι, κᾆθʼ εὕρητʼ αὐτὸ θύρασιν,μανίας μαίνεσθʼ, οὓς χρῆν σπένδειν καὶ χαίρειν, εἴπερ ἀληθῶς