αὐταὶ γάρ ἐσμεν, κοὐδεμίʼ ἔκφορος λόγου.τί ταῦτʼ ἔχουσαι ʼκεῖνον αἰτιώμεθαβαρέως τε φέρομεν, εἰ δύʼ ἡμῶν ἢ τρίακακὰ ξυνειδὼς εἶπε δρώσας μυρία;ἐγὼ γὰρ αὐτὴ πρῶτον, ἵνα μἄλλην λέγω,ξύνοιδʼ ἐμαυτῇ πολλὰ δείνʼ· ἐκεῖνο δʼ οὖνδεινότατον, ὅτε νύμφη μὲν ἦν τρεῖς ἡμέρας,ὁ δʼ ἀνὴρ παρʼ ἐμοὶ καθηῦδεν· ἦν δέ μοι φίλος,ὅσπερ με διεκόρησεν οὖσαν ἑπτέτιν.οὖτος πόθῳ μου ʼκνυεν ἐλθὼν τὴν θύραν·κᾆτʼ εὐφὺς ἔγνων· εἶτα καταβαίνω λάθρᾳ.ὁ δʼ ἀνὴρ ἐρωτᾷ ποῖ σὺ καταβαίνεις; ὅποι;στρόφος μʼ ἔχει τὴν γαστέρ ὦνερ κὠδύνη·ἐς τὸν κοπρῶνʼ οὖν ἔρχομαι.βάδιζέ νυν·κᾆθʼ ὁ μὲν ἔτριβε κεδρίδας ἄννηθον σφάκον·ἐγὼ δὲ καταχέασα τοῦ στροφέως ὕδωρἐξῆλθον ὡς τὸν μοιχόν· εἶτʼ ἠρειδόμηνπαρὰ τὸν Ἀγυιᾶ κύβδʼ ἐχομένη τῆς δάφνης.ταῦτʼ οὐδεπώποτʼ εἶφʼ, ὁρᾶτʼ, Εὐριπίδης·οὐδʼ ὡς ὑπὸ τῶν δούλων τε κὠρεωκόμωνσποδούμεθʼ, ἢν μὴ ʼχωμεν ἕτερον, οὐ λέγει·οὐδʼ ὡς ὅταν μάλισθʼ ὑπό του ληκώμεθατὴν νύχθʼ, ἕωθεν σκόροδα διαμασώμεθα,ἵνʼ ὀσφρόμενος ἁνὴρ ἀπὸ τείχους εἰσιὼνμηδὲν κακὸν δρᾶν ὑποτοπῆται. ταῦθʼ, ὁρᾷς,οὐπώποτʼ εἶπεν. εἰ δὲ Φαίδραν λοιδορεῖ,ἡμῖν τί τοῦτʼ ἔστʼ; οὐδʼ ἐκεῖνʼ εἴρηκέ πω,ὡς ἡ γυνὴ δεικνῦσα τἀνδρὶ τοὔγκυκλον†ὑπʼ αὐγὰς † οἷόν ἐστιν, ἐγκεκαλυμμένοντὸν μοιχὸν ἐξέπεμψεν, οὐκ εἴρηκέ πω.