ἔτι προσμάθοιμι χωλὸς εἶναι τὼ σκέλει;Εὐριπίδηςβάδιζε δευρὶ καὶ πρόσεχε τὸν νοῦν.Μνησίλοχοςἰδού.Εὐριπίδηςὁρᾷς τὸ θύριον τοῦτο;Μνησίλοχοςνὴ τὸν Ἡρακλέαοἶμαί γε.Εὐριπίδηςσίγα νυν.Μνησίλοχοςσιωπῶ τὸ θύριον;Εὐριπίδηςἄκουʼ.Μνησίλοχοςἀκούω καὶ σιωπῶ τὸ θύριον;Εὐριπίδηςἐνταῦθʼ Ἀγάθων ὁ κλεινὸς οἰκῶν τυγχάνειὁ τραγῳδοποιός.Μνησίλοχοςποῖος οὗτος Ἁγάθων;Εὐριπίδηςἔστιν τις Ἀγάθων—Μνησίλοχοςμῶν ὁ μέλας ὁ καρτερός;Εὐριπίδηςοὔκ, ἀλλʼ ἕτερός τις· οὐχ ἑόρακας πώποτε;Μνησίλοχοςμῶν ὁ δασυπώγων;Εὐριπίδηςοὐχ ἑόρακας πώποτε;Μνησίλοχοςμὰ τὸν Δίʼ οὔτοι γʼ ὥστε καί μέ γʼ εἰδέναι.Εὐριπίδηςκαὶ μὴν βεβίνηκας σύ γʼ, ἀλλʼ οὐκ οἶσθʼ ἴσως.ἀλλʼ ἐκποδὼν πτήξωμεν, ὡς ἐξέρχεταιθεράπων τις αὐτοῦ πῦρ ἔχων καὶ μυρρίνας·προθυσόμενος ἔοικε τῆς ποιήσεως.

Θεράπωνεὔφημος πᾶς ἔστω λαός,στόμα συγκλῄσας· ἐπιδημεῖ γὰρθίασος Μουσῶν ἔνδον μελάθρωντῶν δεσποσύνων μελοποιῶν.ἐχέτω δὲ πνοὰς νήνεμος αἰθήρ,κῦμα δὲ πόντου μὴ κελαδείτωγλαυκόν·