ἱερόν, ἔνθα γυναῖκες.ἰώ μοι μοίρας ἄτεγκτε δαίμων·ὦ κατάρατος ἐγώ·τίς ἐμὸν οὐκ ἐπόψεταιπάθος ἀμέγαρτον ἐπὶ κακῶν παρουσίᾳ;εἴθε με πυρφόρος αἰθέρος ἀστὴρ—τὸν βάρβαρον ἐξολέσειεν.οὐ γὰρ ἔτʼ ἀθανάταν φλόγα λεύσσεινἐστὶν ἐμοὶ φίλον, ὡς ἐκρεμάσθην,λαιμότμητʼ ἄχη δαιμόνων αἰόλαννέκυσιν ἐπὶ πορείαν.

Εὐριπίδηςχαῖρʼ ὦ φίλη παῖ· τὸν δὲ πατέρα Κηφέαὅς σʼ ἐξέθηκεν ἀπολέσειαν οἱ θεοί.Μνησίλοχοςσὺ δʼ εἶ τίς ἥτις τοὐμὸν ᾤκτιρας πάθος;ΕὐριπίδηςἨχὼ λόγων ἀντῳδὸς ἐπικοκκάστρια,ἥπερ πέρυσιν ἐν τῷδε ταὐτῷ χωρίῳΕὐριπίδῃ καὐτὴ ξυνηγωνιζόμην.ἀλλʼ ὦ τέκνον σὲ μὲν τὸ σαυτῆς χρὴ ποιεῖν,κλάειν ἐλεινῶς.Μνησίλοχοςσὲ δʼ ἐπικλάειν ὕστερον.Εὐριπίδηςἐμοὶ μελήσει ταῦτά γʼ. ἀλλʼ ἄρχου λόγων.

Μνησίλοχοςὦ νὺξ ἱερὰὡς μακρὸν ἵππευμα διώκειςἀστεροειδέα νῶτα διφρεύουσʼαἰθέρος ἱερᾶςτοῦ σεμνοτάτου διʼ Ὀλύμπου;Εὐριπίδηςδιʼ Ὀλύμπου.Μνησίλοχοςτί ποτʼ Ἀνδρομέδα περίαλλα κακῶνμέρος ἐξέλαχον—Εὐριπίδηςμέρος ἐξέλαχον—