καταμιγνύντας τούς τε μετοίκους κεἴ τις ξένος ἢ φίλος ὑμῖν,κεἴ τις ὀφείλει τῷ δημοσίῳ, καὶ τούτους ἐγκαταμεῖξαι·καὶ νὴ Δία τάς γε πόλεις, ὁπόσαι τῆς γῆς τῆσδʼ εἰσὶν ἄποικοι,διαγιγνώσκειν ὅτι ταῦθʼ ἡμῖν ὥσπερ τὰ κατάγματα κεῖταιχωρὶς ἕκαστον· κᾆτʼ ἀπὸ τούτων πάντων τὸ κάταγμα λαβόνταςδεῦρο ξυνάγειν καὶ συναθροίξειν εἰς ἕν, κἄπειτα ποιῆσαιτολύπην μεγάλην κᾆτʼ ἐκ ταύτης τῷ δήμῳ χλαῖναν ὑφῆναι.Πρόβουλοςοὔκουν δεινὸν ταυτὶ ταύτας ῥαβδίξειν καὶ τολυπεύειν,αἶς οὐδὲ μετῆν πάνυ τοῦ πολέμου;Λυσιστράτηκαὶ μὴν ὦ παγκατάρατεπλεῖν ἤ γε διπλοῦν αὐτὸν φέρομεν, πρώτιστον μέν γε τεκοῦσαικἀκπέμψασαι παῖδας ὁπλίτας.Πρόβουλοςσίγα, μὴ μνησικακήσῃς.Λυσιστράτηεἶθʼ ἡνίκα χρῆν εὐφρανθῆναι καὶ τῆς ἥβης ἀπολαῦσαι,μονοκοιτοῦμεν διὰ τὰς στρατιάς. καὶ θἠμέτερον μὲν ἐᾶτε,περὶ τῶν δὲ κορῶν ἐν τοῖς θαλάμοις γηρασκουσῶν ἀνιῶμαι.Πρόβουλοςοὔκουν χἄνδρες γηράσκουσιν;Λυσιστράτημὰ Δίʼ ἀλλʼ οὐκ εἶπας ὅμοιον.ὁ μὲν ἥκων γάρ, κἂν ᾖ πολιός, ταχὺ παῖδα κόρην γεγάμηκεν·τῆς δὲ γυναικὸς σμικρὸς ὁ καιρός, κἂν τούτου μὴ ʼπιλάβηται,οὐδεὶς ἐθέλει γῆμαι ταύτην, ὀττευομένη δὲ κάθηται.

Πρόβουλοςἀλλʼ ὅστις ἔτι στῦσαι δυνατὸς—Λυσιστράτησὺ δὲ δὴ τί μαθὼν οὐκ ἀποθνῄσκεις;†χωρίον ἐστί·† σορὸν ὠνήσει·μελιτοῦτταν ἐγὼ καὶ δὴ μάξω.λαβὲ ταυτὶ καὶ στεφάνωσαι.Γυνὴ Ξ.καὶ ταυτασὶ δέξαι παρʼ ἐμοῦ.Γυνὴ Α.καὶ τουτονγὶ λαβὲ τὸν στέφανον.Λυσιστράτητοῦ δεῖ; τί ποθεῖς; χώρει ʼς τὴν ναῦν·ὁ Χάρων σε καλεῖ,