λιγνὺν δοκῶ μοι καθορᾶν καὶ καπνὸν ὦ γυναῖκεςὥσπερ πυρὸς καομένου· σπευστέον ἐστὶ θᾶττον.

Χορὸς Γυναικῶνπέτου πέτου Νικοδίκη,πρὶν ἐμπεπρῆσθαι Καλύκηντε καὶ Κρίτυλλαν περιφυσήτω†ὑπό τε νόμων † ἀργαλέωνὑπό τε γερόντων ὀλέθρων.ἀλλὰ φοβοῦμαι τόδε, μῶν ὑστερόπους βοηθῶ.νῦν δὴ γὰρ ἐμπλησαμένη τὴν ὑδρίαν κνεφαίαμόλις ἀπὸ κρήνης ὑπʼ ὄχλου καὶ θορύβου καὶ πατάγουχυτρείου,δούλαισιν ὠστιζομένηστιγματίαις θʼ, ἁρπαλέωςἀραμένη ταῖσιν ἐμαῖςδημότισιν καομέναιςφέρουσʼ ὕδωρ βοηθῶ.

Χορὸς Γυναικῶνἤκουσα γὰρ τυφογέρονταςἄνδρας ἔρρειν, στελέχηφέροντας ὥσπερ βαλανεύσονταςἐς πόλιν ὡς τριτάλαντον βάρος,δεινότατʼ ἀπειλοῦντας ἐπῶνὡς πυρὶ χρὴ τὰς μυσαρὰς γυναῖκας ἀνθρακεύειν·ἃς ὦ θεὰ μή ποτʼ ἐγὼ πιμπραμένας ἴδοιμι,ἀλλὰ πολέμου καὶ μανιῶν ῥυσαμένας Ἑλλάδα καὶπολίτας,ἐφʼ οἷσπερ ὦ χρυσολόφαπολιοῦχε σὰς ἔσχον ἕδρας.καί σε καλῶ ξύμμαχον ὦΤριτογένειʼ, εἴ τις ἐκείνας