τὰς ὑμετέρας κύκλιά τε πολλὰ καὶ καλὰκαὶ παρθένεια καὶ κατὰ τὰ Σιμωνίδου.Πισθέταιροςταυτὶ σὺ πότʼ ἐποίησας; ἀπὸ ποίου χρόνου;Ποιητήςπάλαι πάλαι δὴ τήνδʼ ἐγὼ κλῄζω πόλιν.Πισθέταιροςοὐκ ἄρτι θύω τὴν δεκάτην ταύτης ἐγώ,καὶ τοὔνομʼ ὥσπερ παιδίῳ νῦν δὴ ʼθέμην;Ποιητήςἀλλά τις ὠκεῖα Μουσάων φάτιςοἷάπερ ἵππων ἀμαρυγά.σὺ δὲ πάτερ κτίστορ Αἴτνας,ζαθέων ἱερῶν ὁμώνυμε,δὸς ἐμὶν ὅ τι περτεᾷ κεφαλᾷ θέλῃςπρόφρων δόμεν ἐμὶν τείν.Πισθέταιροςτουτὶ παρέξει τὸ κακὸν ἡμῖν πράγματα,εἰ μή τι τούτῳ δόντες ἀποφευξούμεθα.οὗτος, σὺ μέντοι σπολάδα καὶ χιτῶνʼ ἔχεις,ἀπόδυθι καὶ δὸς τῷ ποιητῇ τῷ σοφῷ.ἔχε τὴν σπολάδα· πάντως δέ μοι ῥιγῶν δοκεῖς.Ποιητήςτόδε μὲν οὐκ ἀέκουσα φίλαΜοῦσα δῶρον δέχεται·τὺ δὲ τεᾷ φρενὶ μάθε Πινδάρειον ἔπος —Πισθέταιροςἅνθρωπος ἡμῶν οὐκ ἀπαλλαχθήσεται. Ποιητήςνομάδεσσι γὰρ ἐν Σκύθαιςἀλᾶται Στράτων,ὃς ὑφαντοδόνατον ἔσθος οὐ πέπαται·ἀκλεὴς δʼ ἔβα σπολὰς ἄνευ χιτῶνος.ξύνες ὅ τοι λέγω.

Πισθέταιροςξυνῆχʼ ὅτι βούλει τὸν χιτωνίσκον λαβεῖν.ἀπόδυθι· δεῖ γὰρ τὸν ποιητὴν ὠφελεῖν.ἄπελθε τουτονὶ λαβών.