καὶ ἥρωσιν ὄρνισι καὶ ἡρώων παισί, πορφυρίωνι καὶπελεκᾶντι καὶ πελεκίνῳ καὶ φλέξιδι καὶ τέτρακι καὶ ταὧνικαὶ ἐλεᾷ καὶ βασκᾷ καὶ ἐλασᾷ καὶ ἐρωδιῷ καὶ καταρράκτῃκαὶ μελαγκορύφῳ καὶ αἰγιθάλλῳ —Πισθέταιροςπαῦʼ ἐς κόρακας, παῦσαι καλῶν. ἰοὺ ἰού,ἐπὶ ποῖον ὦ κακόδαιμον ἱερεῖον καλεῖςἁλιαιέτους καὶ γῦπας; οὐχ ὁρᾷς ὅτιἰκτῖνος εἷς ἂν τοῦτό γʼ οἴχοιθʼ ἁρπάσας;ἄπελθʼ ἀφʼ ἡμῶν καὶ σὺ καὶ τὰ στέμματα·ἐγὼ γὰρ αὐτὸς τουτογὶ θύσω μόνος.

Ἱερεύςεἶτʼ αὖθις αὖ τἄρα σοιδεῖ με δεύτερον μέλοςχέρνιβι θεοσεβὲς ὅσιον ἐπιβοᾶν, καλεῖν δὲμάκαρας, ἕνα τινὰ μόνον, εἴπερ ἱκανὸν ἕξετʼ ὄψον.τὰ γὰρ παρόντα θύματʼ οὐδὲν ἄλλο πλὴνγένειόν ἐστι καὶ κέρατα. Πισθέταιροςθύοντες εὐξώμεσθα τοῖς πτερίνοις θεοῖς.

ΠοιητήςΝεφελοκοκκυγίαν τὰν εὐδαίμονακλῇσον ὦ Μοῦσα τεαῖς ἐν ὓμνων ἀοιδαῖς.Πισθέταιροςτουτὶ τὸ πρᾶγμα ποδαπόν; εἰπέ μοι τίς εἶ;Ποιητήςἐγὼ μελιγλώσσων ἐπέων ἱεὶς ἀοιδὰνΜουσάων θεράπων ὀτρηρός,κατὰ τὸν Ὅμηρον.Πισθέταιροςἔπειτα δῆτα δοῦλος ὢν κόμην ἔχεις;Ποιητήςοὔκ, ἀλλὰ πάντες ἐσμὲν οἱ διδάσκαλοιΜουσάων θεράποντες ὀτρηροί,κατὰ τὸν Ὅμηρον.Πισθέταιροςοὐκ ἐτὸς ὀτρηρὸν καὶ τὸ ληδάριον ἔχεις.ἀτὰρ ὦ ποιητὰ κατὰ τί δεῦρʼ ἀνεφθάρης;Ποιητήςμέλη πεποίηκʼ ἐς τὰς Νεφελοκοκκυγίας