οὕτως, ὅταν θύσωσιν ἄνθρωποι θεοῖς,ἢν μὴ φόρον φέρωσιν οἱ ὑμῖν οἱ θεοί,διὰ τῆς πόλεως τῆς ἀλλοτρίας καὶ τοῦ χάουςτῶν μηρίων τὴν κνῖσαν οὐ διαφρήσετε.Ἔποψἰοὺ ἰού·μὰ γῆν μὰ παγίδας μὰ νεφέλας μὰ δίκτυα,μὴ ʼγὼ νόημα κομψότερον ἤκουσά πω·ὥστʼ ἂν κατοικίζοιμι μετὰ σοῦ τὴν πόλιν,εἰ ξυνδοκοίη τοῖσιν ἄλλοις ὀρνέοις.Πισθέταιροςτίς ἂν οὖν τὸ πρᾶγμʼ αὐτοῖς διηγήσαιτο;Ἔποψσύ.ἐγὼ γὰρ αὐτοὺς βαρβάρους ὄντας πρὸ τοῦἐδίδαξα τὴν φωνήν, ξυνὼν πολὺν χρόνον.Πισθέταιροςπῶς δῆτʼ ἂν αὐτοὺς ξυγκαλέσειας;Ἔποψῥᾳδίως.δευρὶ γὰρ ἐσβὰς αὐτίκα μάλʼ ἐς τὴν λόχμην,ἔπειτʼ ἀνεγείρας τὴν ἐμὴν ἀηδόνα,καλοῦμεν αὐτούς· οἱ δὲ νῷν τοῦ φθέγματοςἐάνπερ ἐπακούσωσι θεύσονται δρόμῳ.Πισθέταιροςὦ φίλτατʼ ὀρνίθων σὺ μή νυν ἕσταθι·ἀλλʼ ἀντιβολῶ σʼ ἄγʼ ὡς τάχιστʼ ἐς τὴν λόχμηνἔσβαινε κἀνέγειρε τὴν ἀηδόνα.

Ἔποψἄγε σύννομέ μοι παῦσαι μὲν ὕπνου,λῦσον δὲ νόμους ἱερῶν ὕμνων,οὓς διὰ θείου στόματος θρηνεῖςτὸν ἐμὸν καὶ σὸν πολύδακρυν Ἴτυν·ἐλελιζομένης δʼ ἱεροῖς μέλεσινγένυος ξουθῆςκαθαρὰ χωρεῖ διὰ φυλλοκόμουμίλακος ἠχὼ πρὸς Διὸς ἕδρας,