ὑμεῖς δὲ μὴ σπένδεσθʼ, ἐὰν μὴ παραδιδῷτὸ σκῆπτρον ὁ Ζεὺς τοῖσιν ὄρνισιν πάλιν,καὶ τὴν Βασίλειάν σοι γυναῖκʼ ἔχειν διδῷ.Πισθέταιροςτίς ἐστιν ἡ Βασίλεια;Προμηθεύςκαλλίστη κόρη,ἥπερ ταμιεύει τὸν κεραυνὸν τοῦ Διὸςκαὶ τἄλλʼ ἁπαξάπαντα, τὴν εὐβουλίαντὴν εὐνομίαν τὴν σωφροσύνην τὰ νεώρια,τὴν λοιδορίαν τὸν κωλακρέτην τὰ τριώβολα.Πισθέταιροςἅπαντά γʼ ἆρʼ αὐτῷ ταμιεύει;Προμηθεύςφήμʼ ἐγώ.ἥν γʼ ἢν σὺ παρʼ ἐκείνου παραλάβῃς, πάντʼ ἔχεις.τούτων ἕνεκα δεῦρʼ ἦλθον, ἵνα φράσαιμί σοι.ἀεί ποτʼ ἀνθρώποις γὰρ εὔνους εἴμʼ ἐγώ.Πισθέταιροςμόνον θεῶν γὰρ διὰ σʼ ἀπανθρακίζομεν.Προμηθεύςμισῶ δʼ ἅπαντας τοὺς θεούς, ὡς οἶσθα σύ.Πισθέταιροςνὴ τὸν Δίʼ ἀεὶ δῆτα θεομισὴς ἔφυς.ΠρομηθεύςΤίμων καθαρός. ἀλλʼ ὡς ἂν ἀποτρέχω πάλιν,φέρε τὸ σκιάδειον, ἵνα με κἂν ὁ Ζεὺς ἴδῃἄνωθεν, ἀκολουθεῖν δοκῶ κανηφόρῳ.Πισθέταιροςκαὶ τὸν δίφρον γε διφροφόρει τονδὶ λαβών.

Χορόςπρὸς δὲ τοῖς Σκιάποσιν λίμνητις ἔστʼ ἄλουτος οὗψυχαγωγεῖ Σωκράτης·ἔνθα καὶ Πείσανδρος ἦλθεδεόμενος ψυχὴν ἰδεῖν ἣζῶντʼ ἐκεῖνον προὔλιπε,σφάγιʼ ἔχων κάμηλον ἀμνόντινʼ, ἧς λαιμοὺς τεμὼν ὥσπερποθʼ οὑδυσσεὺς ἀπῆλθε,