εἶτʼ αὖθις ὀρνίθων μεταλλάξας φύσινκαὶ γῆν ἐπέπτου καὶ θάλατταν ἐν κύκλῳ,καὶ πάνθʼ ὅσαπερ ἄνθρωπος ὅσα τʼ ὄρνις φρονεῖς·ταῦτ οὖν ἱκέται νὼ πρὸς σὲ δεῦρʼ ἀφίγμεθα,εἴ τινα πόλιν φράσειας ἡμῖν εὔερονὥσπερ σισύραν ἐγκατακλινῆναι μαλθακήν.Ἔποψἔμειτα μείζω τῶν Κραναῶν ζητεῖς πόλιν;Ἐυελπίδηςμείζω μὲν οὐδέν, προσφορωτέραν δὲ νῷν. Ἔποψἀριστοκρατεῖσθαι δῆλος εἶ ζητῶν.Ἐυελπίδηςἐγώ;ἥκιστα· καὶ γὰρ τὸν Σκελίου βδελύττομαι.Ἔποψποίαν τινʼ οὖν ἥδιστʼ ἂν οἰκοῖτʼ ἂν πόλιν;Ἐυελπίδηςὅπου τὰ μέγιστα πράγματʼ εἴη τοιάδε·ἐπὶ τὴν θύραν μου πρῴ τις ἐλθὼν τῶν φίλωνλέγοι ταδί· πρὸς τοῦ Διὸς τοὐλυμπίουὅπως παρέσει μοι καὶ σὺ καὶ τὰ παιδίαλουσάμενα πρῴ· μέλλω γὰρ ἑστιᾶν γάμους·καὶ μηδαμῶς ἄλλως ποιήσῃς· εἰ δὲ μή,μή μοι τότε γʼ ἔλθῃς, ὅταν ἐγὼ πράττω κακῶς.Ἔποψνὴ Δία ταλαιπώρων γε πραγμάτων ἐρᾷς.τί δαὶ σύ;Πισθέταιροςτοιούτων ἐρῶ κἀγώ.Ἔποψτίνων;Πισθέταιροςὅπου ξυναντῶν μοι ταδί τις μέμψεταιὥσπερ ἀδικηθεὶς παιδὸς ὡραίου πατήρ·καλῶς γέ μου τὸν υἱὸν ὦ Στιλβωνίδηεὑρὼν ἀπιόντʼ ἀπὸ γυμνασίου λελουμένονοὐκ ἔκυσας, οὐ προσεῖπας, οὐ προσηγάγου,οὐκ ὠρχιπέδισας, ὢν ἐμοὶ πατρικὸς φίλος.Ἔποψὦ δειλακρίων σὺ τῶν κακῶν οἵων ἐρᾷς.