Ἐυελπίδηςὀρθὴν κελεύεις, ᾗ τὸ δένδρον φαίνεται;Πισθέταιροςδιαρραγείης· ἥδε δʼ αὖ κρώζει πάλιν.Ἐυελπίδηςτί ὦ πόνηρʼ ἄνω κάτω πλανύττομεν;ἀπολούμεθʼ ἄλλως τὴν ὁδὸν προφορουμένω.Πισθέταιροςτὸ δʼ ἐμὲ κορώνῃ πειθόμενον τὸν ἄθλιονὁδοῦ περιελθεῖν στάδια πλεῖν ἢ χίλια.Ἐυελπίδηςτὸ δʼ ἐμὲ κολοιῷ πειθόμενον τὸν δύσμορονἀποσποδῆσαι τοὺς ὄνυχας τῶν δακτύλων.Πισθέταιροςἀλλʼ οὐδʼ ὅπου γῆς ἐσμὲν οἶδʼ ἔγωγʼ ἔτι.Ἐυελπίδηςἐντευθενὶ τὴν πατρίδʼ ἂν ἐξεύροις σύ που;Πισθέταιροςοὐδʼ ἂν μὰ Δία γʼ ἐντεῦθεν Ἐξηκεστίδης.Ἐυελπίδηςοἴμοι.Πισθέταιροςσὺ μὲν ὦ τᾶν τὴν ὁδὸν ταύτην ἴθι.Ἐυελπίδηςἦ δεινὰ νὼ δέδρακεν οὑκ τῶν ὀρνέων,ὁ πινακοπώλης φιλοκράτης μελαγχολῶν,ὃς τώδʼ ἔφασκε νῷν φράσειν τὸν Τηρέατὸν ἔποφʼ ὃς ὄρνις ἐγένετʼ ἐκ τῶν ὀρνέων·κἀπέδοτο τὸν μὲν Θαρρελείδου τουτονὶκολοιὸν ὀβολοῦ, τηνδεδὶ τριωβόλου.τὼ δʼ οὐκ ἄρʼ ᾔστην οὐδὲν ἄλλο πλὴν δάκνειν.καὶ νῦν τί κέχηνας; ἔσθʼ ὅποι κατὰ τῶν πετρῶνἡμᾶς ἔτʼ ἔξεις. οὐ γάρ ἐστʼ ἐνταῦθά τιςὁδός.Πισθέταιροςοὐδὲ μὰ Δίʼ ἐνταῦθά γʼ ἀτραπὸς οὐδαμοῦ.Ἐυελπίδηςοὐδʼ ἡ κορώνη τῆς ὁδοῦ τι λέγει πέρι;Πισθέταιροςοὐ ταὐτὰ κρώζει μὰ Δία νῦν τε καὶ τότε.Ἐυελπίδηςτί δὴ λέγει περὶ τῆς ὁδοῦ;Πισθέταιροςτί δʼ ἄλλο γʼ ἢβρύκουσʼ ἀπέδεσθαί φησί μου τοὺς δακτύλους;