οὐχ ὅνπερ ὑμεῖς, ἀλλʼ ἕτερον καινὸν πάνυ.διʼ ἡμέρας γὰρ ἐς τὸν οὐρανὸν βλέπωνὡδὶ κεχηνὼς λοιδορεῖται τῷ Διὶκαί φησιν, ὦ Ζεῦ τί ποτε βουλεύει ποιεῖν;κατάθου τὸ κόρημα· μὴ ʼκκόρει τὴν Ἑλλάδα.ἔα ἔα.σιγήσαθʼ, ὡς φωνῆς ἀκούειν μοι δοκῶ.Τρυγαῖοςὦ Ζεῦ τί δρασείεις ποθʼ ἡμῶν τὸν λεών;λήσεις σεαυτὸν τὰς πόλεις ἐκκοκκίσας.Οἰκέτης Ατοῦτʼ ἔστι τουτὶ τὸ κακὸν αὔθʼ οὑγὼ ʼλεγον.τὸ γὰρ παράδειγμα τῶν μανιῶν ἀκούετε·ἃ δʼ εἶπε πρῶτον ἡνίκʼ ἤρχεθʼ ἡ χολή,πεύσεσθʼ. ἔφασκε γὰρ πρὸς αὑτὸν ἐνθαδί·πῶς ἄν ποτʼ ἀφικοίμην ἂν εὐθὺ τοῦ Διός;ἔπειτα λεπτὰ κλιμάκια ποιούμενος,πρὸς ταῦτʼ ἀνηρριχᾶτʼ ἂν ἐς τὸν οὐρανόν,ἕως ξυνετρίβη τῆς κεφαλῆς καταρρυείς.ἐχθὲς δὲ μετὰ ταῦτʼ ἐκφθαρεὶς οὐκ οἶδʼ ὅποιεἰσήγαγʼ Αἰτναῖον μέγιστον κάνθαρον,κἄπειτα τοῦτον ἱπποκομεῖν μʼ ἠνάγκασεν,καὐτὸς καταψῶν αὐτὸν ὥσπερ πωλίον,ὦ Πηγάσειον, φησί, γενναῖον πτερόν,ὅπως πετήσει μʼ εὐθὺ τοῦ Διὸς λαβών.ἀλλʼ ὅ τι ποιεῖ τῃδὶ διακύψας ὄψομαι.οἴμοι τάλας· ἴτε δεῦρο δεῦρ ὦ γείτονες·ὁ δεσπότης γάρ μου μετέωρος αἴρεταιἱππηδὸν ἐς τὸν ἀέρʼ ἐπὶ τοῦ κανθάρου.

Τρυγαῖοςἥσυχος ἥσυχος, ἠρέμα, κάνθων·μή μοι σοβαρῶς χώρει λίανεὐθὺς ἀπʼ ἀρχῆς ῥώμῃ πίσυνος,