ἢν μὴ παραθῶ τρίψας διʼ ἡμέρας ὅληςὥσπερ γυναικὶ γογγύλην μεμαγμένην.ἀλλʼ εἰ πέπαυται τῆς ἐδωδῆς σκέψομαιτῃδὶ παροίξας τῆς θύρας, ἵνα μή μʼ ἴδῃ.ἔρειδε, μὴ παύσαιο μηδέποτʼ ἐσθίωντέως ἕως σαυτὸν λάθοις διαρραγείς.οἷον δὲ κύψας ὁ κατάρατος ἐσθίει,ὥσπερ παλαιστής, παραβαλὼν τοὺς γομφίους,καὶ ταῦτα τὴν κεφαλήν τε καὶ τὼ χεῖρέ πωςὡδὶ περιάγων, ὥσπερ οἱ τὰ σχοινίατὰ παχέα συμβάλλοντες ἐς τὰς ὁλκάδας.μιαρὸν τὸ χρῆμα καὶ κάκοσμον καὶ βορόν·χὤτου ποτʼ ἐστὶ δαιμόνων ἡ προσβολὴοὐκ οἶδʼ. Ἀφροδίτης μὲν γὰρ οὔ μοι φαίνεται,οὐ μὴν Χαρίτων γε.Οἰκέτης Ατοῦ γάρ ἐστʼ;Οἰκέτης Βοὐκ ἔσθʼ ὅπωςτοῦτʼ ἔστι τὸ τέρας οὐ Διὸς καταιβάτου.Οἰκέτης Αοὐκοῦν ἂν ἤδη τῶν θεατῶν τις λέγοινεανίας δοκησίσοφος, τὸ δὲ πρᾶγμα τί;ὁ κάνθαρος δὲ πρὸς τί; κᾆτʼ αὐτῷ γʼ ἀνὴρἸωνικός τίς φησι παρακαθήμενος·δοκέω μέν, ἐς Κλέωνα τοῦτʼ αἰνίσσεται,ὡς κεῖνος ἀναιδέως τὴν σπατίλην ἐσθίει.Οἰκέτης Βἀλλʼ εἰσιὼν τῷ κανθάρῳ δώσω πιεῖν.Οἰκέτης Αἐγὼ δὲ τὸν λόγον γε τοῖσι παιδίοιςκαὶ τοῖσιν ἀνδρίοισι καὶ τοῖς ἀνδράσινκαὶ τοῖς ὑπερτάτοισιν ἀνδράσιν φράσωκαὶ τοῖς ὑπερηνορέουσιν ἔτι τούτοις μάλα.ὁ δεσπότης μου μαίνεται καινὸν τρόπον,