πῶς ἐξολισθεῖν πτηνὸς ὢν δυνήσεται;Τρυγαῖοςἐπίτηδες εἶχον πηδάλιον, ᾧ χρήσομαι·τὸ δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος.Παιδίονλιμὴν δὲ τίς σε δέξεται φορούμενον;Τρυγαῖοςἐν Πειραιεῖ δήπου ʼστὶ Κανθάρου λιμήν.Παιδίονἐκεῖνο τήρει, μὴ σφαλεὶς καταρρυῇςἐντεῦθεν, εἶτα χωλὸς ὢν Εὐριπίδῃλόγον παράσχῃς καὶ τραγῳδία γένῃ.Τρυγαῖοςἐμοὶ μελήσει ταῦτά γʼ. ἀλλὰ χαίρετε.ὑμεῖς δέ γʼ, ὑπὲρ ὧν τοὺς πόνους ἐγὼ πονῶ,μὴ βδεῖτε μηδὲ χέζεθʼ ἡμερῶν τριῶν·ὡς εἰ μετέωρος οὗτος ὢν ὀσφρήσεται,κατωκάρα ῥίψας με βουκολήσεται.

Τρυγαῖοςἀλλʼ ἄγε Πήγασε χώρει χαίρων,χρυσοχάλινον πάταγον ψαλίωνδιακινήσας φαιδροῖς ὠσίν.τί ποιεῖς; τί ποιεῖς; ποῖ παρακλίνειςτοὺς μυκτῆρας; πρὸς τὰς λαύρας.ἵει σαυτὸν θαρρῶν ἀπὸ γῆς,κᾆτα δρομαίαν πτέρυγʼ ἐκτείνωνὀρθὸς χώρει Διὸς εἰς αὐλάς,ἀπὸ μὲν κάκκης τὴν ῥῖνʼ ἀπέχων,ἀπὸ δʼ ἡμερίων σίτων πάντων.ἄνθρωπε τί δρᾷς, οὗτος ὁ χέζωνἐν Πειραιεῖ παρὰ ταῖς πόρναις;ἀπολεῖς μʼ ἀπολεῖς. οὐ κατορύξειςκἀπιφορήσεις τῆς γῆς πολλήν,κἀπιφυτεύσεις ἕρπυλλον ἄνωκαὶ μύρον ἐπιχεῖς; ὡς ἤν τι πεσὼνἐνθένδε πάθω, τοὐμοῦ θανάτου