τηροῦμαι δʼ ὑπὸ τῶνδʼ, ἐπεὶβούλομαί γε πάλαι μεθʼ ὑμῶνἐλθὼν ἐπὶ τοὺς καδίσκουςκακόν τι ποιῆσαι.ἀλλʼ ὦ Ζεῦ Ζεῦ μέγα βροντήσαςἤ με ποίησον καπνὸν ἐξαίφνηςἢ Προξενίδην ἢ τὸν Σέλλουτοῦτον τὸν ψευδαμάμαξυν.τόλμησον ἄναξ χαρίσασθαί μοι,πάθος οἰκτίρας· ἤ με κεραυνῷδιατινθαλέῳ σπόδισον ταχέως,κἄπειτʼ ἀνελών μʼ ἀποφυσήσαςεἰς ὀξάλμην ἔμβαλε θερμήν·ἢ δῆτα λίθον με ποίησον ἐφʼ οὗτὰς χοιρίνας ἀριθμοῦσι.

Χορόςτίς γάρ ἐσθʼ ὁ ταῦτά σʼ εἵργωνκἀποκλῄων τῇ θύρᾳ; λέξον·πρὸς εὔνους γὰρ φράσεις.

Φιλοκλέωνοὑμὸς υἱός. ἀλλὰ μὴ βοᾶτε· καὶ γὰρ τυγχάνειοὑτοσὶ πρόσθεν καθεύδων. ἀλλʼ ὕφεσθε τοῦ τόνου.Χορόςτοῦ δʼ ἔφεξιν ὦ μάταιε ταῦτα δρᾶν σε βούλεται;καὶ τίνα πρόφασιν ἔχων;Φιλοκλέωνοὐκ ἐᾷ μʼ ὦνδρες δικάζειν οὐδὲ δρᾶν οὐδὲν κακόν,ἀλλά μʼ εὐωχεῖν ἕτοιμός ἐστʼ· ἐγὼ δʼ οὐ βούλομαι.

Χορόςτοῦτʼ ἐτόλμησʼ ὁ μιαρὸς χανεῖνὁ Δημολογοκλέων ὅδʼ, ὅτι λέγεις σύ τι περὶ τῶν νεῶνἀληθές. οὐ γὰρ ἄν ποθʼοὗτος ἁνὴρ τοῦτʼ ἐτόλμησενλέγειν, εἰ