φιλῳδός. ἀλλά μοι δοκεῖ στάντας ἐνθάδʼ ὦνδρεςᾄδοντας αὐτὸν ἐκκαλεῖν, ἤν τί πως ἀκούσαςτοὐμοῦ μέλους ὑφʼ ἡδονῆς ἑρπύσῃ θύραζε.

Χορόςτί ποτʼ οὐ πρὸ θυρῶν φαίνετʼ ἄρʼ ἡμῖν ὁ γέρων οὐδʼ ὑπακούει;μῶν ἀπολώλεκε τὰςἐμβάδας, ἢ προσέκοψʼ ἐντῷ σκότῳ τὸν δάκτυλόν που,εἶτʼ ἐφλέγμηνεν αὐτοῦτὸ σφυρὸν γέροντος ὄντος;καὶ τάχʼ ἂν βουβωνιῴη.ἦ μὴν πολὺ δριμύτατός γʼ ἦν τῶν παρʼ ἡμῖν,καὶ μόνος οὐκ ἂν ἐπείθετʼ,ἀλλʼ ὁπότʼ ἀντιβολοίητις, κάτω κύπτων ἂν οὕτωλίθον ἕψεις, ἔλεγεν.

Χορόςτάχα δʼ ἂν διὰ τὸν χθιζινὸν ἄνθρωπον, ὃς ἡμᾶς διεδύετʼἐξαπατῶν καὶ λέγωνὡς φιλαθήναιος ἦν καὶτἀν Σάμῳ πρῶτος κατείποι,διὰ τοῦτʼ ὀδυνηθεὶςεἶτʼ ἴσως κεῖται πυρέττων.ἔστι γὰρ τοιοῦτος ἁνήρ.ἀλλʼ ὦγάθʼ ἀνίστασο μηδʼ οὕτω σεαυτὸνἔσθιε μηδʼ ἀγανάκτει.καὶ γὰρ ἀνὴρ παχὺς ἥκειτῶν προδόντων τἀπὶ Θρᾴκης·ὃν ὅπως ἐγχυτριεῖς.ὕπαγʼ ὦ παῖ ὕπαγε.

Παίςἐθελήσεις τί μοι οὖν ὦπάτερ, ἤν σού τι δεηθῶ;