ἀτὰρ τί ταῦθʼ ἃ πάντες ἴσμεν μανθάνω;Σωκράτηςοὐδὲν μὰ Δίʼ ἀλλὰ κατακλινεὶς δευρὶ —Στρεψιάδηςτί δρῶ;Σωκράτηςἐκφρόντισόν τι τῶν σεαυτοῦ πραγμάτων.Στρεψιάδηςμὴ δῆθʼ ἱκετεύω σʼ ἐνγεταῦθʼ· ἀλλʼ εἴ γε χρή,χαμαί μʼ ἔασον αὐτὰ ταῦτʼ ἐκφροντίσαι.Σωκράτηςοὐκ ἔστι παρὰ ταῦτʼ ἄλλα.Στρεψιάδηςκακοδαίμων ἐγώ,οἵαν δίκην τοῖς κόρεσι δώσω τήμερον.

Χορόςφρόντιζε δὴ καὶ διάθρει πάντα τρόπον τε σαυτὸνστρόβει πυκνώσας.ταχὺς δʼ, ὅταν εἰς ἄπορον πέσῃς,ἐπʼ ἄλλο πήδανόημα φρενός· ὕπνος δʼ ἀπέστω γλυκύθυμος ὀμμάτων.

Στρεψιάδηςἀτταταῖ ἀτταταῖ.Χορόςτί πάσχεις; τί κάμνεις;Στρεψιάδηςἀπόλλυμαι δείλαιος· ἐκ τοῦ σκίμποδοςδάκνουσί μʼ ἐξέρποντες οἱ Κορίνθιοι,καὶ τὰς πλευρὰς δαρδάπτουσινκαὶ τὴν ψυχὴν ἐκπίνουσινκαὶ τοὺς ὄρχεις ἐξέλκουσινκαὶ τὸν πρωκτὸν διορύττουσιν,καί μʼ ἀπολοῦσιν.Χορόςμή νυν βαρέως ἄλγει λίαν.Στρεψιάδηςκαὶ πῶς; ὅτε μουφροῦδα τὰ χρήματα, φρούδη χροιά,φρούδη ψυχή, φρούδη δʼ ἐμβάς·καὶ πρὸς τούτοις ἔτι τοῖσι κακοῖςφρουρᾶς ᾄδων