κεχηνότοςτὸν πρωκτὸν εἰ χαλαζᾷ.

Χορόςἦν ἄρα πυρός γʼ ἕτερα θερμότερα καὶ λόγωνἐν πόλει τῶν ἀναιδῶν ἀναιδέστεροι· καὶ τὸ πρᾶγμʼἦν ἄρʼ οὐ φαῦλον ὧδʼ ἀλλʼ ἔπιθι καὶ στρόβει,μηδὲν ὀλίγον ποίει. νῦν γὰρ ἔχεται μέσος·ὡς ἐὰν νυνὶ μαλάξῃς αὐτὸν ἐν τῇ προσβολῇ,δειλὸν εὑρήσεις· ἐγὼ γὰρ τοὺς τρόπους ἐπίσταμαι.

Ἀλλαντοπώληςἀλλʼ ὅμως οὗτος τοιοῦτος ὢν ἅπαντα τὸν βίον,κᾆτʼ ἀνὴρ ἔδοξεν εἶναι, τἀλλότριον ἀμῶν θέρος.νῦν δὲ τοὺς στάχυς ἐκείνους, οὓς ἐκεῖθεν ἤγαγεν,ἐν ξύλῳ δήσας ἀφαύει κἀποδόσθαι βούλεται.Κλέωνοὐ δέδοιχʼ ὑμᾶς, ἕως ἂν ζῇ τὸ βουλευτήριονκαὶ τὸ τοῦ δήμου πρόσωπον μακκοᾷ καθήμενον.

Χορόςὡς δὲ πρὸς πᾶν ἀναιδεύεται κοὐ μεθίστησιτοῦ χρώματος τοῦ παρεστηκότος.εἴ σε μὴ μισῶ, γενοίμην ἐν Κρατίνου κῴδιον,καὶ διδασκοίμην προσᾴδειν Μορσίμου τραγῳδίᾳ.ὦ περὶ πάντʼ ἐπὶ πᾶσί τε πράγμασιδωροδόκοισιν ἐπʼ ἄνθεσιν ἵζων,εἴθε φαύλως ὥσπερ ηὗρες ἐκβάλοις τὴν ἔνθεσιν.ᾄσαιμι γὰρ τότʼ ἂν μόνον,πῖνε πῖνʼ ἐπὶ συμφοραῖς.

Χορόςτὸν Ἰουλίου τʼ ἂν οἴομαι γέροντα πυροπίπηνἡσθέντʼ ἰηπαιωνίσαι καὶ βακχέβακχον ᾆσαι.

Κλέωνοὔτοί μʼ ὑπερβαλεῖσθʼ ἀναιδείᾳ μὰ τὸν Ποσειδῶ,ἢ μή ποτʼ ἀγοραίου Διὸς σπλάλχνοισι παραγενοίμην.Ἀλλαντοπώληςἔγωγε νὴ τοὺς κονδύλους οὓς πολλὰ δὴ ʼπὶ πολλοῖςἠνεσχόμην ἐκ παιδίων, μαχαιρίδων τε πληγάς,ὑπερβαλεῖσθαί σʼ οἴομαι τούτοισιν, ἢ μάτην γʼ ἂν