εὐδαιμονήσω δʼ εἰ διαστραφήσομαι;Δημοσθένηςοὐκ ἀλλὰ διὰ σοῦ ταῦτα πάντα πέρναται.γίγνει γάρ, ὡς ὁ χρησμὸς οὑτοσὶ λέγει,ἀνὴρ μέγιστος.Ἀλλαντοπώληςεἰπέ μοι καὶ πῶς ἐγὼἀλλαντοπώλης ὢν ἀνὴρ γενήσομαι;Δημοσθένηςδιʼ αὐτὸ γάρ τοι τοῦτο καὶ γίγνει μέγας,ὁτιὴ πονηρὸς κἀξ ἀγορᾶς εἶ καὶ θρασύς.Ἀλλαντοπώληςοὐκ ἀξιῶ ʼγὼ ʼμαυτὸν ἰσχύειν μέγα.Δημοσθένηςοἴμοι τί ποτʼ ἔσθʼ ὅτι σαυτὸν οὐ φῂς ἄξιον;ξυνειδέναι τί μοι δοκεῖς σαυτῷ καλόν.μῶν ἐκ καλῶν εἶ κἀγαθῶν;Ἀλλαντοπώληςμὰ τοὺς θεοὺςεἰ μὴ ʼκ πονηρῶν γʼ.Δημοσθένηςὦ μακάριε τῆς τύχηςὅσον πέπονθας ἀγαθὸν ἐς τὰ πράγματα.Ἀλλαντοπώληςἀλλʼ ὦγάθʼ οὐδὲ μουσικὴν ἐπίσταμαιπλὴν γραμμάτων, καὶ ταῦτα μέντοι κακὰ κακῶς.Δημοσθένηςτουτὶ μόνον σʼ ἔβλαψεν, ὅτι καὶ κακὰ κακῶς.ἡ δημαγωγία γὰρ οὐ πρὸς μουσικοῦἔτʼ ἐστὶν ἀνδρὸς οὐδὲ χρηστοῦ τοὺς τρόπους,ἀλλʼ εἰς ἀμαθῆ καὶ βδελυρόν. ἀλλὰ μὴ παρῇςἅ σοι διδόασʼ ἐν τοῖς λογίοισιν οἱ θεοί.Ἀλλαντοπώληςπῶς δῆτά φησʼ ὁ χρησμός;Δημοσθένηςεὖ νὴ τοὺς θεοὺςκαὶ ποικίλως πως καὶ σοφῶς ᾐνιγμένος·ἀλλʼ ὁπόταν μάρψῃ βυρσαίετος ἀγκυλοχήληςγαμφηλῇσι δράκοντα κοάλεμον αἱματοπώτην,δὴ τότε Παφλαγόνων μὲν ἀπόλλυται ἡ σκοροδάλμη,κοιλιοπώλῃσιν δὲ θεὸς μέγα κῦδος ὀπάζει,