ἄνδρʼ ἀγαθὸν ὄντα Μαραθῶνι περὶ τὴν πόλιν;εἶτα Μαραθῶνι μὲν ὅτʼ ἦμεν ἐδιώκομεν,νῦν δʼ ὑπʼ ἀνδρῶν πονηρῶν σφόδρα διωκόμεθα, κᾆτα προσαλισκόμεθα.πρὸς τάδε τίς ἀντερεῖ Μαρψίας;

Χορόςτῷ γὰρ εἰκὸς ἄνδρα κυφὸν ἡλίκον Θουκυδίδηνἐξολέσθαι συμπλακέντα τῇ Σκυθῶν ἐρημίᾳ,τῷδε τῷ Κηφισοδήμῳ τῷ λάλῳ ξυνηγόρῳ;ὥστʼ ἐγὼ μὲν ἠλέησα κἀπεμορξάμην ἰδὼνἄνδρα πρεσβύτην ὑπʼ ἀνδρὸς τοξότου κυκώμενον,ὃς μὰ τὴν Δήμητρʼ, ἐκεῖνος ἡνίκʼ ἦν Θουκυδίδης,οὐδʼ ἂν αὐτὴν τὴν Ἀχαίαν ῥᾳδίως ἠνέσχετο,ἀλλὰ κατεπάλαισε μέντἂν πρῶτον Εὐάθλους δέκα,κατεβόησε δʼ ἂν κεκραγὼς τοξότας τρισχιλίους,περιετόξευσεν δʼ ἂν αὐτοῦ τοῦ πατρὸς τοὺς ξυγγενεῖς.ἀλλʼ ἐπειδὴ τοὺς γέροντας οὐκ ἐᾶθʼ ὕπνου τυχεῖν,ψηφίσασθε χωρὶς εἶναι τὰς γραφάς, ὅπως ἂν ᾖτῷ γέροντι μὲν γέρων καὶ νωδὸς ὁ ξυνήγορος,τοῖς νέοισι δʼ εὐρύπρωκτος καὶ λάλος χὠ Κλεινίου.κἀξελαύνειν χρὴ τὸ λοιπόν, κἂν φύγῃ τις ζημιοῦν,τὸν γέροντα τῷ γέροντι, τὸν νέον δὲ τῷ νέῳ.

Δικαιόπολιςὅροι μὲν ἀγορᾶς εἰσιν οἵδε τῆς ἐμῆς.ἐνταῦθʼ ἀγοράζειν πᾶσι Πελοποννησίοιςἔξεστι καὶ Μεγαρεῦσι καὶ Βοιωτίοις,ἐφʼ ᾧτε πωλεῖν πρὸς ἐμέ, Λαμάχῳ δὲ μή.ἀγορανόμους δὲ τῆς ἀγορᾶς καθίσταμαιτρεῖς τοὺς λαχόντας τούσδʼ ἱμάντας ἐκ Λεπρῶν.ἐνταῦθα μήτε συκοφάντης εἰσίτωμήτʼ ἄλλος ὅστις Φασιανός ἐστʼ ἀνήρ.ἐγὼ δὲ τὴν στήλην καθʼ ἣν ἐσπεισάμηνμέτειμʼ, ἵνα στήσω φανερὰν ἐν τἀγορᾷ.