κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος ἀποκεκρουσμένον.Εὐριπίδηςφθείρου λαβὼν τόδʼ· ἴσθʼ ὀχληρὸς ὢν δόμοις.Δικαιόπολιςοὔπω μὰ Δίʼ· οἶσθʼ οἷʼ αὐτὸς ἐργάζει κακά.ἀλλʼ ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη τουτὶ μόνονδός μοι χυτρίδιον σφογγίῳ βεβυσμένον.Εὐριπίδηςὦνθρωπʼ ἀφαιρήσει με τὴν τραγῳδίαν·ἄπελθε ταυτηνὶ λαβών.Δικαιόπολιςἀπέρχομαι.καίτοι τί δράσω; δεῖ γὰρ ἑνὸς οὗ μὴ τυχὼνἀπόλωλʼ. ἄκουσον ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη·τουτὶ λαβὼν ἄπειμι κοὐ πρόσειμʼ ἔτι·ἐς τὸ σπυρίδιον ἰσχνά μοι φυλλεῖα δός.Εὐριπίδηςἀπολεῖς μʼ. ἰδού σοι. φροῦδά μοι τὰ δράματα.Δικαιόπολιςἀλλʼ οὐκέτʼ, ἀλλʼ ἄπειμι. καὶ γάρ εἰμʼ ἄγανὀχληρός, οὐ δοκῶν με κοιράνους στυγεῖν.οἴμοι κακοδαίμων, ὡς ἀπόλωλʼ. ἐπελαθόμηνἐν ᾧπέρ ἐστι πάντα μοι τὰ πράγματα.Εὐριπίδιον ὦ φιλτάτιον καὶ γλυκύτατον,κάκιστʼ ἀπολοίμην, εἴ τί σʼ αἰτήσαιμʼ ἔτι,πλὴν ἓν μόνον, τουτὶ μόνον τουτὶ μόνον,σκάνδικά μοι δὸς μητρόθεν δεδεγμένος.Εὐριπίδηςἁνὴρ ὑβρίζει· κλῇε πηκτὰ δωμάτων.Δικαιόπολιςὦ θύμʼ ἄνευ σκάνδικος ἐμπορευτέα.ἆρʼ οἶσθʼ ὅσον τὸν ἀγῶνʼ ἀγωνιεῖ τάχα,μέλλων ὑπὲρ Λακεδαιμονίων ἀνδρῶν λέγειν;πρόβαινέ νυν ὦ θυμέ· γραμμὴ δʼ αὑτηί.ἕστηκας; οὐκ εἶ καταπιὼν Εὐριπίδην;ἐπῄνεσʼ· ἄγε νυν ὦ τάλαινα καρδίαἄπελθʼ ἐκεῖσε, κᾆτα τὴν κεφαλὴν ἐκεῖπαράσχες εἰποῦσʼ ἅττʼ ἂν αὐτῇ σοι δοκῇ.